«Συναίνεση»…

Η σημερινή θεματολογία κυριαρχείται από την επιζητούμενη «συναίνεση». Σε κάθε γωνιά και από κάθε φωνή ακούγεται και συζητείται, εν όψει της συνάντησης των πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, που ήδη τελείωσε. Η συζήτηση έχει αρτυθεί με καταχρηστικές κατά βάσιν δηλώσεις παραγόντων και πολιτικών από το εξωτερικό που απαιτούν την «συναίνεση» ως προϋπόθεση για να συνεχίσουν να μας συντηρούν.

Αν και μιλάμε κατόπιν εορτής, είναι πραγματικά δύσκολο να φαντασθεί κανείς υπερβάσεις επί της αρχής τέτοιας βαρύτητας που θα επέτρεπαν την τέτοια επιτυχία. Γιατί το πρόβλημα σαφώς και δεν είναι πρόβλημα κάποιων όντων άλλων διαστάσεων, χαρακτηριστικών και δυνατοτήτων, δεν είναι πρόβλημα ενός alliud που ψάχνει να συνεννοηθεί με άλλα όμοιά του. Όπως ακριβώς ο άνθρωπος με τις υπαρξιακές του απαιτήσεις δεν έχει αλλάξει και πολύ από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, καθώς βασικά δομικά χαρακτηριστικά και βασικοί θεματικοί πυλώνες που θέτουν συγκεκριμένα στοιχήματα παραμένουν αναλλοίωτα στον χρόνο, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο μπορεί κανείς να δει την πολιτική ή οποιαδήποτε άλλη τέτοια δραστηριότητα ως ανθρώπινο δρώμενο, κατεξοχήν υποκείμενο στις ανθρώπινες ιδιαιτερότητες. Έτσι, οποιαδήποτε προσπάθεια μεταξύ πολιτικών δεν παραλλάσσει από την αντίστοιχη καθημερινή προσπάθεια κοινών ανθρώπων. Όπου η συνεννόηση καθημερινά αποτελεί ένα ζητούμενο βασανισμένο και πολυπόθητο, τόσο δυσχερές στην κατάκτησή του, μόνο απορίες μπορεί να δημιουργήσει η προβολή της ίδιας αυτής προσπάθειας περίπου ως αυτονόητης έκβασης σε ένα πολιτικό επίπεδο.

Δηλαδή, για να γίνει πιο απλό, επειδή κάποιο από το εξωτερικό μας λένε «συνεννοηθείτε» εμείς θα το κάνουμε με το πάτημα ενός κουμπιού; Ή επειδή υπάρχουν μερικά συγκεκριμένα ρομαντικά δημοσιεύματα αντίστοιχου προσανατολισμού, πρέπει να πατηθεί ξανά αυτομάτως το κουμπί και ν’αγκαλιαστούμε; Όταν ο ένας αποφασίζει και επιβάλλει μονομερώς, θέτοντας άπαντες απέναντι, πώς ξαφνικά αναμένεται με σοβαρότητα η γεφύρωση του χάσματος που οι ίδιοι ανθρωπίνως έχουν δημιουργήσει; Επειδή εκλήθησαν θεσμικά όλοι μαζί; Αυτό που ζητείται δεν είναι «συναίνεση», είναι απαίτηση προσχώρησης στο δεδομένο και μάλιστα υπό κλίμα εκβιασμού και πίεσης, με μέσα μάλλον φθηνά: ρομαντικά λογίδρια, ιστορικές κορώνες, πασπαλισμένες από μετρημένες δηλώσεις και περισσότερες διαρροές. Όταν δεδομένα το πολιτικό δρώμενο έχει στηθεί στην πολιτική μόνωση και στην εξουθένωση του άλλου, πώς ξαφνικά θα βρεθεί και θα ζητηθεί ο σεβασμός που προϋποτίθεται για κάθε συνύπαρξη και η αξιολόγηση του κοινού ψηλά και κορυφαία στην ιεράρχηση ώστε να επιδιωχθεί;

Σε ένα πολιτικό σκηνικό που εφηύρε τα τηλεοπτικά παράθυρα, για να καλύπτει σε αυτοτελές παράθυρο ανθρώπους που κάθονται δίπλα-δίπλα (!!), και τους νομιμοποιεί να μιλούν σε μια κάμερα φωνάζοντας για να καλύψουν την φωνή του πλησίον τους, ποιός, σοβαρά, περιμένει «συναίνεση»;

Στο περιεχόμενο δεν υπεισέρχομαι. Επιφυλάσσομαι.

Advertisements
  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: