«Για το καλό μας»… !

Παρακολουθώντας τις πολιτικές εξελίξεις τον τελευταίο καιρό, αλλά και βλέποντας με ενδιαφέρον τα χθεσινά, μόνο θλίψη μπορώ να αισθανθώ.

Κατά τη γνώμη μου έχουμε μία απαράδεκτη κυβέρνηση, Το «κάνουν ό,τι μπορούν» δυστυχώς, έχει πάψει να ισχύει εδώ και πολύ καιρό. Με μια κουβέντα, όλες οι κινήσεις και οι επιλογές δεν δείχνουν απλή αδυναμία, αμηχανία ή ανεπάρκεια: δείχνουν λειτουργία εν πλήρει συνειδήσει. Όπως θα μπορούσε κανείς να πει και νομικά, αν δεν είσαι σε θέση να φέρεις άρτια εις πέρας την υποχρέωση που αναλαμβάνεις, οφείλεις να μην την αποδεχθείς. Η ανάληψη του έργου και η συνέχισή του, αν αποβαίνουν ζημιογόνες, εγκαθιδρύουν προσωπική ευθύνη.

Ο Πρωθυπουργός, μετά τις χθεσινές παλινωδίες, απεδείχθη ανεπαρκής και φοβισμένος. Δεν μπορεί να πείσει ούτε πια τον εαυτό του ότι μπορεί να διακυβερνά την Χώρα: Πώς αλλιώς να προσεγγίσει κανείς την αρχική πρόθεση να ζητήσει αυξημένη πλειοψηφία στην Βουλή, παρά ως πρόσχημα ηρωικής εξόδου; Πώς να εξηγηθεί η αποδοχή παραίτησης από το ανώτατο αξίωμά του- αν ξέρεις ότι μπορείς, ξέρεις ότι αξίζεις και πιστεύεις στα όπλα σου δεν παραιτείσαι, ούτως ή άλλως κάτι τέτοιο θα ήταν πρωτοφανές, πραγματικά! Και πώς να ερμηνευθεί, ακριβώς συνεκτιμώντας τις προηγούμενες δύο ενδιάμεσες στάσεις, η τελική αλλαγή στάσης, σύμφωνα με την οποία αρκούν 151 βουλευτές, οριακή δηλαδή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, ακόμη και κάτω από τις ίδιες τις δυνάμεις του κόμματός του (!), για να θεωρεί ότι νομιμοποιείται να παραμένει στην εξουσία και -το χειρότερο- να δεσμεύει την χώρα και τους πολίτες για τις επόμενες γενιές με επαχθέστατο και εθνικά επιζήμιο τρόπο;

Ας προσπαθήσει κανείς να ξεχάσει το ότι ήδη, από τον πρώτο καιρό της θητείας της, η παρούσα Κυβέρνηση στερείται ουσιαστικά νομιμοποίησης, αφού εξελέγη πρεσβεύοντας παροχές και ανάταση (σαν αντίβαρο στην πρόταση άμεσης λήψης σοβαρών και βαρέων μέτρων της απελθούσας Κυβέρνησης), αλλά σύντομα εφήρμοσε σπασμωδικά τα αντίθετα, παραδίδοντας αδιαπραγμάτευτα τον έλεγχο στους εξωτερικούς πιστωτές. Ας προσπαθήσει κανείς να δεχθεί τις προσχηματικές δικαιολογίες που αναπαράγονται τόσον καιρό τώρα. Ας προσπαθήσει κανείς να αντιπαρέλθει τις παλινωδίες και -κυρίως- τα ψεύδη και την εσκεμμένη παραπλάνηση και παραπληροφόρηση της κοινής γνώμης. Ας δείξει κανείς την μεγίστη συγκατάβαση για την παράδοση της διακυβέρνησης στους εξωτερικούς πιστωτές εν συνόλω, με μόνιμη επωδό το ανυπόστατο επιχείρημα «το … ζήτησε η Τρόικα»!

Αλλά το να διαθέτεις ήδη υποπολλαπλάσιο ποσοστό αποδοχής σε σχέση με την εκλογή σου, να βλέπεις καθημερινά τον κόσμο που υποφέρει και αγανακτεί να βγαίνει από το καβούκι του έχοντας εξαντλήσει προ πολλού την καλή του πίστη και την υπομονή του και να συγκεντρώνεται σε μαζικές ειρηνικές διαμαρτυρίες… Κι εσύ; Εσύ να βουλεύεσαι και να κυβερνάς με αστυνομικούς τοίχους και κακόγουστες και προκλητικές προβοκάτσιες, αρκούμενος σε οριακές πλειοψηφίες;

Αυτό, κατ’εμέ, είναι απαράδεκτο, πραγματικά, νομικά και ηθικά. Προφανώς αυτά γίνονται όταν απουσιάζει η Αιδώς. Όταν πραγματικά δεν σε νοιάζει για το τί περνάει και πώς πάσχει όλος ο κόσμος (γιατί όλοι έχουν πληγεί), συνεπεία δικών σου πολιτικών επιλογών. Όταν εξακολουθείς να πιστεύεις, προφανώς όχι αδικαιολόγητα γιατί έτσι συνηθιζόταν να συμβαίνει, ότι ο κόσμος εύκολα χειραγωγείται σαν πρόβατο, αρκεί να ελέγχεις την πληροφόρηση από συγκεκριμένα Μέσα Ενημέρωσης. Όταν σταθερά πιστεύεις ότι εσύ ξέρεις, τάχα, καλύτερα…

Γιατί αυτό συμβαίνει: τόσος κόσμος διαμαρτύρεται, κόσμος ασυνήθιστος και άμαθος σε συγκεντρώσεις και διαμαρτυρίες, κόσμος κάθε ηλικίας συρρέει καθημερινά εδώ και μέρες και δυναμώνει την φωνή του -αν και ακόμα την συγκρατεί ευγενικά και πολιτισμένα- και στο Κοινοβούλιο, η Κυβέρνηση Χωρίς Αιδώ προσπαθεί να υφαρπάξει ψήφο για λήψη ακόμη επαχθέστερων μέτρων, τάχα, για το καλό μας! Είναι τόσο, μα τόσο λυπηρό.

Όσο λυπηρό ήταν το να βλέπεις τον κόσμο να προσπαθεί να αποβάλει τους δήθεν αντεξουσιαστές-προβοκάτορες. Να βλέπεις τον κόσμο να υφίσταται την ντροπιαστική μεταχείριση αυτών που νόμισαν ότι, σκηνοθετώντας τέτοια εικονικά επεισόδια, θα έπειθαν για τις μεθόδους διάλυσης της συγκέντρωσης και θα έσωζαν τα προσχήματα, προκαλώντας την συλλογική και την ατομική νοημοσύνη. Να αποχωρούν, αρνούμενοι να ταυτισθούν με αυτή την μασκαράτα. Και να επανέρχονται αθρόα το βράδυ, σιωπηλά και πάλι, αλλά δυνατά στην επιμονή. Όσο λυπηρό θα είναι το ότι η φωνή αυτού του κόσμου δεν έχει καμμία τύχη να βρει συγκεκριμένη έκφραση και ν’ακουστεί στη συνέχεια, όταν γίνουν οι αναγκαίες εκλογές: κάποιοι θα απέχουν, κάποιο θα ρίξουν λευκού, άλλοι άκυρα, πολλοί θα ψηφίσουν μικρά κόμματα ως διαμαρτυρία, αρκετοί κάποιο από τα κόμματα εξουσίας, την ώρα που όλοι θα προσαρμόσουν τα προγράμματα και τα λογίδριά τους για να προσεταιριστούν όσο το δυνατόν περισ΄σοτερους από αυτήν την αποφασιστικής σημασίας μεγάλη δεξαμενή ψήφων.

Κι εξακολουθούμε να ταϊζόμαστε με μεγίστη συνέπεια την καθημερινή τροφή τετραπόδων, γινόμενοι δέκτες λέξεων κι εννοιών που εκσφενδονίζονται κατά ριπάς για να πείσουν για το αυτονόητα καλό εννοιών όπως «συναίνεση», «οικουμενική κυβέρνηση», «κυβέρνηση συνεργασίας», «να κάτσουν όλοι σε ένα τραπέζι να τα βρουν»… Και όλα αυτά κάτω από τη δαμόκλειο σπάθη του «Χάους» και την τρομοκρατία των οίκων αξιολόγησης που υποβαθμίζουν συνεχώς, χωρίς κανείς να καταλαβαίνει πραγματικά, αλλά μένοντας στις ισχυρότατες εντυπώσεις.

Είναι τόσο κρίμα και τόσο λυπηρό. Και όλα αυτά … «για το καλό μας»!

Advertisements
  1. Το μόνο που καταφέρνουν είναι να μας ξυπνάνε « Porfyras

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: