Η προστασία του χαμομηλιού και το ροζ στην ζωή μας

Ένας πολιτικός της παλιάς γενιάς μου έδωσε κάποτε, φιλικά, την μία και μόνη, κατ’αυτόν συμβουλή. Είπε επί λέξει:

«Να βρεις ένα ιδανικό που να σε εκφράζει. Ακόμα κι αν αυτό είναι κάτι ταπεινό- πχ η προστασία του χαμομηλιού! Και να δώσεις και την ζωή σου ακόμα γι’αυτό».

Πολλές φορές γογγύζω με την δουλειά μου. Μου κακοφαίνεται το πόσο άσχημα, πρόχειρα, επιπόλαια, ανόητα και δυσλειτουργικά λειτουργεί το σύστημα της απονομής δικαιοσύνης. Συνακόλουθα, είναι πολύ άσχημο να πρέπει να παίζω συνεχώς τον ρόλο του αναγκαίου κακού. Να μεσολαβώ ως δικηγόρος ανάμεσα στον εντολέα μου, τον άνθρωπο που έχει κάποιο πρόβλημα, και αυτό το παθογενές εξάμβλωμα της νομικής πράξης. Να πρέπει συνεχώς να προσπαθώ να κάνω τον ενδιάμεσο μεταφραστή μεταξύ ανομοίων: του κόσμου και της δικαιοσύνης. Οι ενδιάμεσοι δεν ανήκουν ποτέ πουθενά. Αλλιώς δεν είναι καλοί σάυτό που κάνουν. Εν προκειμένω δεν μπορείς να είσαι πολύ της «δικαιοσύνης». Γιατί θα χάσεις τον κόσμο, θα απέχεις κι εσύ από την πραγνατικότητα. Ούτε και πολύ του κόσμου- δεν θα μπορείς ναλειτουργήσεις σωστά.

Πέραν αυτών; Ως ελεύθερος επαγγελματίας, οφείλω να έχω καλά τον πελάτη. Που, φυσικά, ΔΕΝ έχει πάντα δίκιο σε αυτά που ζητάει. Ή και να έχει, αυτό βρίσκεται συνήθως κρυμμένο βαθειά και πρέπει να ψάξεις με πολύ υπομονή και καλή προαίρεση για να το βρεις. Η προσωπική επικοινωνία είναι ένα άλλο σύνθετο διακύβευμα, δύσκολο πολύ στην πράξη.

Κάθε δουλειά γίνεται βάρος σε κάποιο χρονικό σημείο της πορείας. Φεύγει το ροζ (το όποιο ροζ…) και μένει το βαθούλωμα που αφήνει στο χώμα το γαϊδούρι γυρίζοντας στον ίδιο κύκλο όλη μέρα, κάθε μέρα. πώς να δουλέψεις;

«Ως το Κυρίω δουλεύοντες και ουκ ανθρώποις». Έτσι. Και αυτό δεν είναι τρόπος του λέγειν.

Συνειδητοποίησα κάποια στιγμή, πόσο καταστροφική είναι αυτή η αντίληψη που θέλει να ερμηνεύει τις Γραφές και τους Πατέρες  βάσει «νοήματος»: όχι κυριολεκτικά, λέει, τρόπος του λέγειν είναι. Όχι, δεν είναι. Αυτή η αντίληψη είναι του βολέματος με τον αλλότριο, με το κοσμικό πνεύμα. Το μόνο που κάνει είναι να μας απομακρύνει από τον Θεό και να μας δέσει με τον κόσμο. Εν προκειμένω: πρέπει, πραγματικά, να βλέπουμε τον Χριστό στον αδελφό μας. Και να δουλεύουμε για τον Χριστό.

Νομίζω ότι η καθημερινότητά μας έχει γίνει τόσο «ρεαλιστική» που στερείται ιδανικών, στόχων και οριζόντων. Χωρίς αυτά τίποτα δεν μπορεί να στεριώσει ενσυνείδητα και ν’αντέξει στα χρόνια. Εναπόκειται σ’εμάς τους ίδιους να μας εφοδιάζουμε.

Advertisements
  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: