«Λανθάνουμε, δεν είν’αυτός στο δρόμο»

Διαβάζω ότι ο τετιμημένος με το αξίωμα του Α’ Αντιπροέδρου της Κυβερνήσεως κ. Θεόδωρος Πάγκαλος, προφήτευσε ως μάντης κακών, λαϊκές εξεγέρσεις, τανκς στους δρόμους, αιματοχυσία, πείνα και πλιάτσικο, αν δεν ψηφιστεί το Μεσοπρόθεσμο.

Ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι δεν θεωρώ βάσιμη την απειλή. Ανεξαρτήτως του ότι αυτό το λεκτικό σχήμα της ψυχολογικής πίεσης με τέτοια αφόρητη απλοποίηση σε μανιχαϊστικά δίπολα έχει κουράσει και ξεφτίσει, δημιουργώντας ήδη σοβαρότατη αντί-δραση. Ανεξαρτήτως της ευθύνης του προφητεύοντος παρρησιαστή στην διαμόρφωση της ζοφερής καταστάσεως την οποία αφοριστικά περιγράφει αποστασιοποιούμενος και νίπτων χείρας από την βρωμερή τύχη της βρωμερής πλέμπας. Ανεξαρτήτως της γνωστής αμετροέπειας και του δι’αυτής εκδηλούμενου συναφούς νοητικού κολλήματος του κ. Α’ Αντιπροέδρου….

Υπάρχει κάτι ακόμη περισσότερο: δεν σκέφτεται κανείς (μα κανείς!) εκεί στην Κυβέρνηση, στα δι’αυτής ελεγχόμενα κράζοντα παπαγαλάκια, στους προκλητικούς ετερο-(φερέ)φωνους δημοσιογράφους και στοχαστες και σε όποιον προσπαθεί με νύχια και με δόντια να πείσει χονδροειδώς, ακόμα και με απειλές και προφητείες κακών, ότι με αυτόν τον τρόπο συνδιαμορφώνει την αντί-δραση; Δεν περνάει από κανένα το μυαλό, όσο διαθέτει, ότι έτσι δίνεις με λόγια σχήμα στο αποτρόπαιο, προσκαλείς και δίνεις βήμα στο αδιανόητο, εισάγεις στην σκέψη και στην κυκλοφορία και προβάλλεις μια ανεκδιήγητη εναλλακτική;  Κανείς δεν μπορεί να σκεφτεί ότι με αυτόν τον τρόπο εξωθείται ο κόσμος και παράγεται η αυριανή πραγματικότητα; Γιατί, αν ο κόσμος πράγματι μανιπιουλάρεται στην σκέψη και την αντίδραση, δεν προκαλείς με τον λόγο και την τοποθέτησή σου μόνο με το ευθές αλλά και το εκ του λόγου σου επικοινωνούμενο. (Η αρχή του τέλους μιας σχέσης είναι η ώρα που μορφοποιείται στην σκέψη και προφέρεται με λόγο ο Χωρισμός ως μέγεθος. Ακόμα και ως απειλή!)

Ο κύριος που έχει επιλεγεί και διατηρείται ως πρώτος Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, δεν είναι απλώς ακαταλόγιστος, όπως τον λένε. Διαμορφώνει εν γνώσει κλίμα και είναι ακραία επικίνδυνος. Αυτή έχει υπάρξει μέχρι σήμερα και η πολιτική της Κυβέρνησης αυτής: πρώτα περιέγραφαν το αδιανόητο και μετά, όταν ωρίμαζαν οι συνθήκες μας, παρέδωσαν σιδηροδέσμιους σ’αυτό.

Το ερώτημα είναι: ποιός έχει όφελος από μια τέτοια εξέλιξη; Ποιός μπορεί να εργάζεται για να ετοιμάσει την αγριότητα, τα τανκς και την αιματοχυσία; Πόσο βαθύτερα βρίσκεται ο πάτος του βαρελιού;

Κατά τη γνώμη μου, εδώ και πολύ καιρό, το επικίνδυνο σημείο δεν είναι η οικονομία μας. Το ξαναέγραψα: τα χρήματα δεν είναι το παν, ούτε καν το μείζον. Μείζονα ζητήματα πολιτικής και εθνικής αυθυποστασίας και ανεξαρτησίας διακυβεύονται. Εμείς κοιμόμαστε. Μας έχει περιγράψει όλους, υπέροχα ο Αλεξανδρινός:

Τελειωμένα

Μέσα στον φόβο και στες υποψίες
με ταραγμένο νου και τρομαγμένα μάτια,
λυώνουμε και σχεδιάζουμε το πώς να κάμουμε
για ν’ αποφύγουμε τον βέβαιο
τον κίνδυνο που έτσι φρικτά μας απειλεί.
Κι όμως λανθάνουμε, δεν είν’ αυτός στον δρόμο·
ψεύτικα ήσαν τα μηνύματα
(ή δεν τ’ ακούσαμε, ή δεν τα νοιώσαμε καλά).
Αλλη καταστροφή, που δεν την φανταζόμεθαν,
εξαφνική, ραγδαία πέφτει πάνω μας,
κι ανέτοιμους — πού πια καιρός — μας συνεπαίρνει.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1911)

Advertisements
  1. #1 by Giorgos on Ιουνίου 27, 2011 - 11:50 πμ

    Κατ’ αρχήν, συγχαρητήρια για τη δουλειά στο μπλογκ!

    Επί της ουσίας: Το πόσο χαμηλά έχουμε πέσει φαίνεται από το γεγονός ότι παίρνουμε στα σοβαρά τις ρήσεις ενός ανθρώπου που απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί σοβαρός… τουναντίον!
    Με δηλώσεις όπως αυτή, το μόνο που κάνει είναι να δυναμιτίζει το κλίμα και να φέρνει άθελά του την κυβέρνηση πιο κοντά στην κατάρρευση, δεδομένου ότι όλα ακόμα παίζονται για το μεσοπρόθεσμο.

    Πέραν αυτού, το ζήτημα είναι αυτό που έθεσες κι εσύ: Η κρίση πέρα από οικονομική, είναι κυρίως κρίση αξιών. Η ελληνική κοινωνία ανέκαθεν στηριζόταν σ’ αυτές… τα τελευταία χρόνια όμως επέλεξε να τις ξεπουλήσει για χάρη του χρήματος, της καλοπέρασης, του βολέματος κτλ.
    Το ακόμα χειρότερο είναι ότι ακόμα και τώρα που η χώρα βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής, τώρα που πρέπει όλοι οι πολίτες πέραν των πολιτικών να βρουν μια κοινή λύση, τώρα είναι που τρωγόμαστε περισσότερο… κι αυτό γιατί ο καθένας θέλει να λυθεί το πρόβλημα αποκλειστικά και μόνο με τον δικό του τρόπο. Και από το φόρουμ καταλαβαίνεις τι εννοώ…

    Αυτό που με εκνευρίζει περισσότερο είναι η αδράνεια της νέας γενιάς η οποία ΟΥΤΕ ΤΩΡΑ φαίνεται να ευαισθητοποιείται. Η λογική του φραπέ και του ωχαδερφισμού εξακολουθεί να κυριαρχεί, ενώ εξίσου έντονη είναι και η αποπολιτικοποίηση που παρατηρείται με την αιτιολογία «όλοι είναι άχρηστοι». Βέβαια στην ερώτηση «εσύ τι κάνεις γι’ αυτό;» ακολουθεί άμεση αλλαγή θέματος γιατί «βαρέθηκα αυτήν την κουβέντα».

    Κλείνω τη σεντονάρα λέγοντας ότι έχουμε ήδη φτάσει πολύ χαμηλά… Όσο όμως δεν καταπνίγουμε τον εγωισμό μας, τόσο πιο βαθιά θα πηγαίνουμε…

  2. #2 by Μόσχος Λαγκουβάρδος on Ιουνίου 30, 2011 - 3:09 μμ

    Πιστεύω ότι το Κακό αυτοκαταστρέφεται, αν το αφήσουμε. Νομίζω ότι αυτό είναι το νόημα της Εντολής Μη αντιστήναι τω πονηρώ.

    Το να αφήσεις το Κακό στην αυτοκαταστροφή του, δε σημαίνει να μείνεις με σταυρωμένα χέρια. Σημαίνει να κάνεις αυτό που είναι στη δύναμή σου.

    Δεν πιστεύω ότι βοηθάει να αντιστεκόμαστε στις ανοησίες του ενός πολιτικού και του άλλου. Ας τους αφήσουμε κι αυτούς να καταπέσουν από μόνοι τους.

    Ο Κρόνος τρώει τα παιδιά του (τους πολιτικούς). Δεν είμαστε παιδιά του Κρόνου, αλλά του αληθινού Θεού. Ζούμε σ΄ αυτόν τον κόσμο, αλλά δεν είμαστε από τα στοιχεία αυτού του κόσμου.
    Οι περιγραφές δεν ταιριάζουν σε μας. Όταν μιλάμε για τον κόσμο, δεν μιλάμε για τον κόσμο, αλλά για τον εαυτό μας. Αυτό κάνουν οι πολιτικοί κι αυτοί που παίρνουν στα σοβαρά τα λεγόμενά τους.

    Είναι αξιολύπητοι. Δεν ακούν τα σοβαρά λεγόμενα του Αρτεμιδώρου!

    Τρομοκρατούν τον κόσμο. Άρα το μόνο που έχουμε να φοβηθούμε είναι ο φόβος.
    Μας απειλούν , αλλά αυτοί φοβούνται περισσότερο, μήπως αναγκαστούν να πραγματοποιήσουν τις απειλές τους. Πού θα κρυφτούν;

    Κανένας δεν θα μπορέσει να βαστάξει για πολύ την κατακραυγή όλου του κόσμου.

    Πιστεύω ότι το μεγαλύτερο όπλο του καθενός μας και της Εκκλησίας είναι η προσευχή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: