«Ουκ εν σοφία λόγου»

Πώς φτάνει κανείς να επιλέγει να μην κάνει χρήση των όποιων ισχυρών όπλων διαθέτει;

Η θεματική πρόταση είναι τόσο έντονη που φτάνει να λέει και περισσότερα από το κείμενο που την αναλύει: «… ευαγγελίζεσθαι, ουκ εν σοφία λόγου, ίνα μη κενωθή ο σταυρός του Χριστού» (Α’ Κορινθ. 1,17 επ.).

Ο λόγος του Θεού δεν έρχεται μέσα από εξεζητημένες φιλοσοφικές θεωρήσεις. Δεν επιδιώκεται η τρέχουσα ιδεολογική υπερίσχυση ώστε να χρησιμοποιηθεί αυτή ως επιχείρημα. Δεν είναι λόγος επιχειρημάτων. Ούτε λόγος συντεταγμένης σοφίας.

Ο Παύλος, ο οποίος εξελέγη «ευαγγελίζεσθαι», όπως προκύπτει και από τα κείμενά του κατέχει την «σοφία λόγου», την «σοφία των σοφών», την «σοφίαν του κόσμου τούτου». Επιλέγει όμως να μην τη χρησιμοποιήσει. Πράγμα εύλογο: πρέπει να κατανοείς και να μπορείς να αναγνωρίσεις κάτι για να καταφέρεις να τοποθετηθείς απέναντί του κυριαρχικά, επιλέγοντας ή απορρίπτοντάς το. Μ’αυτόν τον τρόπο μπαίνει στην σωστή του θέση, ως «χρήμα», ως αντικείμενο χρήσεως, αντικείμενο που το εξουσιάζεις και όχι που εξουσιάζεσαι από αυτό.

Ο κόσμος και ο αιών τούτος δεν εκπροσωπούνται ως πειρασμοί μόνο από τα σαφή και χοντρά: την σάρκα, το χρήμα, την αδικία. Ανάλογα με τον χώρο ο πειρασμός του αιώνος τούτου, το πνεύμα του κόσμου, κρύβεται και πίσω από κοινώς αναγνωρισμένα ως «ευγενή» στοιχεία. Όπως το προκείμενο. Όπου ελλοχεύει η έπαρση της υποτιθέμενης αυτάρκειας, εκεί ο κίνδυνος είναι μεγάλος. Στην υπερηφάνεια δεν αναπαύεται ο Θεός- «Ο καυχώμενος εν Κυρίω καυχάσθω».

Η σχετική θέση δεν παραδίνεται ως εντολή. Παρατίθεται ως προσωπική σημείωση, ως μεθοδολογική επεξήγηση. Κάτι που δίνει ακόμα μεγαλύτερο βάθος στο «μη συσχηματίζεσθαι τω αιώνι τουτωνί».

Το «ευαγγελίζεσθαι» έχει ένα περιεχόμενο: τον «σταυρό του Χριστού». Η σωστική του ισχύς και σημασία δεν στέκεται στις ανθρώπινες κοσμικές διακρίσεις: δεν αφορά του σοφούς, τους ευγενείς, τους ισχυρούς, αλλά όλους. Ένα ευαγγέλιο δομημένο με σκοπό την ανάδειξή του βάσει των κανόνων της τρέχουσας σοφίας θα έχανε σε σημασία, αφ’ενός γιατί θ’ απευθυνόταν σε λίγους, αφ’ετέρου γιατί θα ήταν άλλος ένας λόγος αυτής της κατηγορίας. Γι’αυτό και η τέτοια επιδεικτική «σοφία» αποφεύγεται: «ίνα μη κενωθή ο σταυρός του Χριστού». Το ευαγγελιζόμενο δεν ανήκει σ’αυτήν την κατηγορία, είναι alliud. Και η κλήση είναι πέρα και πάνω από τέτοια λεκτικά σχήματα «σοφίας» που εξυπηρετούν μόνο εσωτερικούς προσπαθείς σκοπούς εντυπωσιασμού με ορίζοντα αναφοράς τους υπόλοιπους για να τους επιβληθούμε και με αναδεικνυόμενο υποκείμενο το δήθεν «σοφό» και «συνετό»: Εγώ.

Η αντιδιαστολή γίνεται προς την «σοφία από Θεού», η οποία δεν προσκτάται ως αυτοεπιβεβαιωτικό κτήμα: είναι ο Χριστός «ος εγενήθη ημίν σοφία από Θεού…». Από την μια πλευρά Εγώ, ο κόσμος, ο αιών τούτος. Από την άλλη εμείς με τον Χριστό.

Σε έναν κόσμο που έχει θεμελιωθεί πάνω στην υπαρξιακή επιβεβαίωση διά της νοητικής λειτουργίας, που ξεχειλίζει απο αυτοπεποίθηση αναδεικνύοντας εαυτόν σε μέτρο πάντων, σε έναν κόσμο αφόρητα γραμμικό κι επίπεδο, που το κόμπλεξ της αναγνώρισης είναι τόσο μεγάλο που μας καθιστά δεσμίους της, η ασκητική και λειτουργική αποταγή των κυριαρχικών του σχημάτων συνιστά πανηγυρική πράξη ελευθερίας και κατεξουσίασής τους.

Advertisements
  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: