Αιδώς, Αργείοι

 

Δεν είναι απλώς άσχημη η κατάσταση. Κοινωνικά εννοώ, όχι οικονομικά. Είναι που πλέον δεν έχουμε καμμία διάθεση να κρατάμε έστω τα προσχήματα, δεν καμωνόμαστε καν ότι προσπαθούμε να φτιάξουμε το παραμικρό. Δεν ντρεπόμαστε για το χάλι. Είμαστε πλέον εντελώς αν-αιδείς.

Νομίζουμε ότι νομιμοποιούμαστε: οι όποιες λάθος πολιτικές, λάθος αποφάσεις, λάθος ως και προκλητικοί χειρισμοί σε ό,τι μας αφορά σαν να μας απελευθερώνουν. Αυτό δείχνει πόσο διαστραμμένοι είμαστε. Αυτό αποκαλύπτει την πώρωση. Στην καλύτερη περίπτωση τηρούμε επιφανειακά τα προσχήματα. Είμαστε όμως τόσο πρόθυμοι να βρούμε στην πρώτη αφορμή δικαιολογία για να μην στεκόμαστε καν στα προσχήματα αυτά.

Αναίδεια.

Άνθρωπος χωρίς Αιδώ, μη αυτοελεγχόμενος, τι καλό μπορεί να κάνει; Άνθρωπος που βλέπει το όποιο καλό και καραδοκεί αυτοεπιβεβιωτικά να εντοπίσει το όποιο κακό μόνο εκτός εαυτού και διαρκώς στον απέναντι, τι χρήσιμο κι αξιέπαινο μπορεί να παραγάγει; Κι επειδή εμείς οι ίδιοι είμαστε ο «λαός», τέτοιος λαός για τι πράγμα είναι άξιος, τι του αξίζει;

Σε όλην την Παλαιά Διαθήκη περιγράφεται οδυνηρά η ευτράπελη φύση μας. Αποδεικνύεται πώς η αιδώς και η ευσέβεια (και η πίστη) ήταν έσχατη καταφυγή, ζητήματα πολυτελείας, διαρκώντας όσο διαρκούσε η ανάγκη και η ανάμνησή της. Διαρκώς έστελνε ο Θεός ανθρώπους να προσπαθούν να ξυπνήσουν τον λαό και να τον επαναφέρουν. Η μετάνοια ήταν σωτήρια, είλκυε τον κύριο να παρέμβει υπέρ μας. Η πώρωση που δεν αυτοκατανοείται ως τέτοια και δεν θέλει την επιστροφή και την διόρθωση ελέγχεται. Ποια τύχη μας αναλογεί εμάς αλήθεια;

Εδώ και χρόνια έχουμε προσαρμόσει δυστυχώς τα πάντα, και την πίστη μας ακόμα, σε σχήματα βολικά και άνετα. Παντού, ακόμα και από επίσημα χείλη, αποφεύγεται οποιαδήποτε αναφορά σε συνέπειες. Δεν είναι δελεαστική η πιθανότητα τιμωρίας. Δεν θέλουμε νάκούμε ότι μπορεί να μην κάνουμε κάτι σωστά, δεν θέλουμε νάκούμε ότι αξιολογείται η ζωή μας, ότι υπάρχει Κρίση, όχι μόνο μετά αλλά τώρα, εδώ. Και τότε πώς θα καταλάβουμε και γιατί να πιεστούμε να κάνουμε αυτό που πρέπει; Τι θα μας εμποδίσει να συμπεριφερόμαστε αναίσχυντα, καταχρώμενοι κάθε δυνατότητας ελευθερίας, σαν να είναι δικαίωμα η ασχημοσύνη και η αναίδεια; Ταυτίσαμε την πίστη μας με κάποια ηθική, αλλά η πίστη μας δεν είναι σύστημα ανθρώπινων κανόνων. Αυτό εύκολα παραμερίζεται. Έχουμε πλέον εν πολλοίς μια πίστη βολική και άνετη, ξεδοντιασμένη, απέναντι στην οποία εύκολα διάγουμε, είτε βαυκαλιζόμενοι ότι κάνουμε τα σωστά (με τόσο χαμηλά τον πήχυ), είτε προσπερνώντας ακόμα και τα βασικά αυτού του λειψού σχήματος, κρατώντας τοποθετήσεις ευρείας κατανάλωσης και υποκαθιστώντας τις Γραφές και τους Πατέρες με το τι βολικά δεχόμαστε γι να μας αναπαύει.

Βλέπει κανείς μας στον εαυτό του αμαρτία; Σηκώνει αυτός που το καταλαβαίνει το κοινό βάρος όσο μπορεί; Καταλαβαίνουμε ότι εμείς κατ’ιδίαν είμαστε πνευματικά υπεύθυνοι για το σημερινό χάλι;

Συγγνώμη, αλλά σε γενικά και απρόσωπα σχήματα όπως ο «λαός», το «έθνος» ή η «πατρίδα» τώρα δεν τρέφω καμμία απολύτως ελπίδα. Ελπίζω σε όσους, μοναστές και μιγάδες, θυσιάζουν εαυτούς, αυτοπροσφερόμενοι ως ιλασμός υπέρ των υπολοίπων ημών, των χοντρόπετσων και αναιδών. Ελπίζω στις προσευχές και τα δάκρυα όσων καταλαβαίνουν. Και ελπίζω και πιστεύω ότι ο καλός Θεός που ζητούσε έστω και μια χούφτα δικαίους για να γλυτώσει τον κόσμο θα δεχτεί και τώρα για χάρη τους να μας βοηθήσει.

Αν και δεν το αξίζουμε, οι υπόλοιποι, καθόλου.

Advertisements
  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: