Archive for category Αγιορείτικα

Λίγες αναμνήσεις από το Γερο-Παΐσιο

«…Είχα την ευλογία ως φοιτητής να συναναστραφώ πολλάκις με το γέροντα Παΐσιο. Θυμάμαι ότι αυτός ο άνθρωπος ήταν για μένα πατέρας αληθινός, όπως τον νιώθαν και όσοι τον επισκέπτονταν με πνεύμα Θεού και όχι περιεργείας. Συνηθίσαμε να διαβάζουμε για τους σύγχρονους αυτούς αγίους τόσα πολλά – δε θα κάνω λόγο εδώ για την καπήλευση ή και την μυθοπλασία και φαντασιοκοπία αναφορικά με τους εν λόγω γέροντες – που τους φέρνουμε στο νου μας σαν εξωγήινα υπερφυσικά όντα που είχαν μόνιμη σύνδεση με το υπερπέραν και κάθε λέξη που έβγαινε από το στόμα τους είχε δογματικό κύρος, κάτι σαν το παπικό αλάθητο. Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα. Ήταν πρωτίστως και κυρίως τόσο καλές και όμορφες ψυχές που βλέποντάς τους καταλάβαινες ότι ο πλήρης και αυθεντικός άνθρωπος δε θα μπορούσε να είναι κάτι διαφορετικό από αυτούς και ότι ο Χριστός κατά την επί γης παρουσία του ήταν μια συγγενούς ποιότητας προσωπικότητα, σαν τους αγίους αυτούς γεροντάδες, με την πατρική τους καρδιά, που ξεχείλιζε από αγάπη και ταπείνωση…»

http://agioritikesmnimes.pblogs.gr/2011/06/2654-liges-anamnhseis-apo-to-gero-pa-sio.html

Advertisements

1 σχόλιο

Παρά τα διεξόδους των υδάτων

Πιστεύω πραγματικά ότι ο Θεός είναι ο δοτήρ των αγαθών. Εν αντιθέσει προς τον Nick Cave που λέει στο ωραίο του τραγούδι ότι «don’t believe in an interventionist God», η πίστη μας αφορά στον ζώντα Θεό, τον Κύριο της Ιστορίας. Και Παντοκράτορα, μην ξεχνάμε, και τρέφοντα και ωραϊζοντα εμάς, πολλώ μάλλον, αφού το κάνει για τα κρίνα του αγρού και τα πουλιά.

Φυσικά ισχύουν οι πνευματικοί νόμοι, όπως για τον καθένα μας έτσι και για ομάδες, κοινωνίες, κράτη.

Τα αγαθά και τα χρήματα τα παρέχει ο Κύριος προς διαχείριση. Δεν μπορούμε και δεν δικαιούμαστε να τα αναβιβάζουμε σε αυταξίες. Κρινόμαστε από την στάση μας απέναντί τους και την χρήση τους. Όταν επαιρόμαστε και ξεχνάμε την πηγή τους και το ποιός τα δίνει και τα διοικεί, δίκαιο είναι αλλά και σωστό, μέσα στην Αγάπη Του να κλείνει το χέρι, για να συσταλούμε, να επανέλθουμε στους εαυτούς μας και να μετανοήσουμε.

Ο Κύριος ευλογεί: «δόντος Σου αυτοίς συλλέξουσι». Δεν μπορούμε να το ξεχνάμε αυτό. Οι «νόμοι της αγοράς» είναι ένα φθηνό και αστείο τσιτάτο μπροστά στους νόμους του Κυρίου των Δυνάμεων. Ας ελπίσουμε να τύχουμε του ελέους Του.

Αφορμή για την σκέψη αυτή έδωσε το ωραίο απόσπασμα από το  Γεροντικό του Αγίου Όρους που δημοσίευσε το vatopaidi:

«Στην ησυχαστική Καλύβα «Κοίμησις της Θεοτόκου» στα Κατουνάκια λίγα χρόνια πρίν να φύγουν απ’ αυτήν, ο Παπα – Ιγνάτιος με την συνοδεία του, στην εορτή της Παναγίας που έκαναν πανηγυρική αγρυπνία, είχαν για μάγειρα τον Μοναχό Παΐσιο, στον οποίο παρέδωσαν τα ψάρια για να τα παρασκευάσει. Τα ψάρια, τα οποία μετά βίας έφταναν να φάνε 25 – 30 άτομα, ήταν πολύ λίγα για να φάνε όλοι οι πατέρες που είχαν συντρέξει από ευλάβεια στην πανηγυρική εκείνη αγρυπνία, διότι πριν από 50 χρόνια, που έγινε το θαύμα αυτό, το Άγιον Όρος είχε πολλούς Μοναχούς και έτσι βρέθηκαν από 30, που υπολόγισαν οι πανηγυρίζοντες περισσότεροι από εκατό Μοναχοί. Οι γέροντες της Καλύβης αυτής όταν είπαν στο μάγειρα Γερο -Παΐσιο ότι στο τραπέζι θα καθίσουν να φάνε περισσότεροι από εκατό μοναχοί, τότε ο μάγειρας είπε: «δεν μου λέτε γεροντάδες μου, πώς θα ταΐσω τόσον κόσμο; τι να τους δώσω να φάνε; Τα ψάρια, όπως ξέρετε, δεν φτάνουν πουθενά, τι άλλο φαγητό να τους κάνω να φάνε; Πάντως γεροντάδες μου σας δηλώνω επίσημα να το ξέρετε από τώρα και να κανονίσετε την πορεία σας, διότι, του χρόνου στην πανήγυρη σας δεν πρόκειται να έλθω, να είσθε γι’ αυτό σίγουροι ότι δεν θα με έχετε άλλη φορά στην πανήγυρή σας».

Τούτο είπε προφητικά, ο μάγειρας Πάτερ Παΐσιος, διότι δεν πέρασαν ούτε 15 ήμερες από το πανηγύρι αυτό της Παναγίας, που έγινε με πολλή μεγαλοπρέπεια και τα ψάρια έφτασαν και περίσσευσαν και για την άλλη ήμερα, επειδή με την προσευχή των Πατέρων, τα ευλόγησε ο Θεός και έμειναν όλοι ευχαριστημένοι ,αλλά ο γερο – Παΐσιος, ο μάγειρας δεν ξαναπήγε στην επίγεια αυτή πανήγυρη, διότι τον πήρε η Κυρία Θεοτόκος από την ψεύτικη αυτή ζωή και αξίωσε αυτόν της αιωνίου μακαριότητας να χαίρεται με τους Αγγέλους και όλους τους Αγίους και να πανηγυρίζει αιώνια στην Βασιλεία των ουρανών.

(Γεροντικό Αγίου Όρους – Ανδρέου Μοναχού Αγιορείτου)»

Σχολιάστε

Η φύση: ένα βιβλίο που διαβάζεται χωρίς γυαλιά ο Θεός

Ήταν χειμώνας με πολύ κρύο. Η εκκλησία παγωμένη και οι καλόγεροι στα στασίδια τους. Σε ένα στασίδι στεκόταν όρθιος ένα αγιασμένο γεροντάκι, ο πατήρ Ησύχιος 100 ετών (γεννήθηκε το 1895!). Μου είπε ο ηγούμενος να βάλω ένα ηλεκτρικό σώμα εκεί κοντά του για να ζεσταίνεται ο παππούς λίγο. Το πήγα. Μου λέει.

-Καλά, βρε συ, πώς ζεσταίνει αυτό το πράγμα; Έχεις βάλει τίποτα αναμμένα κάρβουνα μέσα;

-Όχι του λέω πάτερ. Από αυτό το άσπρο καλώδιο έρχεται η ζέστη.

-Βρε, από αυτό το πλαστικό έρχεται τόση ζέστη;

-Βέβαια, του λέω, από αυτό το ψιλό καλώδιο έρχεται η ζέστη.

-Μπρε συ και πού την βρίσκεις αυτή την ζέστη και την βάζεις μέσα στο πλαστικό; Με πειράζεις;

-Όχι πάτερ Ησύχιε αλήθεια σου λέω. Πέφτει το νερό με πίεση σε ένα μηχάνημα και παράγεται αυτή η δύναμη που περνάει μέσα από το καλώδιο και ζεσταίνει εσένα.

-Τι λες μπρε, το παγωμένο νερό τα κάνει όλα αυτά; Πώς παράγει ζέστη ένα παγωμένο πράγμα; Με κοροϊδεύεις;

-Πάτερ πίστεψέ με έτσι γίνεται.

Τότε σταμάτησε για λίγο σκεφτικός έπιασε τα άσπρα γενάκια του και μετά από λίγο είπε:

-Πω πω; σημεία των καιρών!

Ο παππούς θεωρούσε ότι έπρεπε κάτι να καις κάτι για να ζεσταίνεσαι. Τα άλλα όλα ήταν μαγικά γι αυτόν. Ήταν όμως έτσι; Την εποχή βέβαια του μεσαίωνα ένας πάπας-θεοπάλαβος θα μπορούσε να μας έχει στείλει στην λαιμητόμο ως δαιμονισμένους και μάγους. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σχολιάστε

Οι Παμμέγιστοι Ταξιάρχες του Δοχειαρίου

Θ.Π.Τάσιου

1. Μιά απ’ τις αλήθειες που κέρδισε ο σύγχρονος στοχασμός, είναι οτι η ανθρωπότητα έχει κατασφαγεί απ’ τους κατόχους της «Αλήθειας»: ελέω θεού βασιλείς, Ισλαμοφανατικούς, Ναζιστές, Μπολσεβίκους και τράβα κορδέλα. Αφησα προσώρας απ’ έξω την αν-Ιερη Εξέταση και τους ελκυστές της τουρκικής λαίλαπας στην Ευρώπη – τους «Σταυροφόρους» εννοώ. (Γιατί τους άφησα; Μα για να μή χρειασθεί να συμπλέω λεκτικώς με τους φονταμελιστές της Ανατολής, αλλ’ ούτε και με τους φονταμελιστές νεοχριστιανούς της Δύσεως που καθορμούν κατά του Απόλυτου Κακού!).

Θα υποστηρίξω σήμερα οτι αυτή ακριβώς η κατάκτηση του σύγχρονου στοχασμού, ενθαρρύνει τους μεταξύ ημών ορθολογιστές (χωρίς αντιεπιστημονικόν φανατισμό περι της επιστημονικής Αλήθειας) να εκτιμήσουν την αλήθεια των σεμνοπρεπώς θρησκευομένων – στην πρακτική καθημερινότητά-της, στη δύσκολη (και για τούτο ολβιοπάροχον) βιωματική πραγματικότητα, κι όχι στην όποια θεωρία του δόγματος. M’ άλλα λόγια, ελάτε να ζήσετε (για λίγες μέρες μόνο – μή φοβάστε) τον μοναστικό βίο του Αγίου Ορους, για να πεισθείτε οτι το πιθανότερο σχήμα της Αλήθειας θα είναι το πρίσμα μάλλον, παρά το επίπεδον…

2. Βοηθώντας τον οτρηρό Καθηγητή του Πολυτεχνείου Π. Τουλιάτον στην ολοκλήρωση των μελετών-του για την συντήρηση του οικοδομικού πλούτου της Μονής Δοχειαρίου, φιλοξενήθηκα για λίγο στην Μονή, με την χαμογελαστή έγκριση του Καθοδηγουμένου Γρηγορίου. Αντίθετα με την κοινή περί «απάνθρωπων» μοναστηρίων αντίληψη, εδώ η συνδυασμένη αισθητική ξαναθέτει το ερώτημα «πού τελειώνει η Τέχνη, και πού αρχίζει η Λατρεία»: Αρχιτεκτονική υψηλών επιτεύξεων, Ζωγραφική ανοιχτόχρωμη (εν πολλοίς της παλαιολόγειας αναγέννησης), Μουσική απ’ τις λεπτοφυέστερες (και χαρούμενες) εκδηλώσεις του βυζαντινού μέλους, Γεύσεις στην τράπεζα λιτές και ουσιώδεις, Τοπείο θαλασσοβουνίσιο πανέμορφο – όλα υπηρετούν την έκφραση, δηλαδή την αυτοσυνειδησία (άρα την αυθυπέρβαση). Κι έτσι ανοίγεται πλατύτερη η οδός προς το έξω Μυστήριον και προς τα έργα τα καλά εδώ-και-τώρα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σχολιάστε

Το θαύμα της Μονής Δοχειαρίου

Στα χρόνια της βασιλείας του Νικηφόρου Γ΄ του Βοτανειάτη (1078-1081), ησύχαζε στο Άγιον Όρος. στην τοποθεσία Δάφνη, ο μοναχός Ευθύμιος με την συνοδεία του. Ύστερα όμως από επιδρομή των Σαρακηνών, αναγκάστηκαν να φύγουν και να εγκατασταθούν στη θέση που βρίσκεται σήμερα η μονή Δοχειαρίου. Αυτοί έχτισαν εκεί τη μονή.

Τον Ευθύμιο διαδέχθηκε ο ανηψιός του Νεόφυτος. Ο Νεόφυτος είχε στον κόσμο μεγάλη περιουσία, που τη διέθεσε τώρα για να χτίσει εκκλησία και ν’ ασφαλίσει τη μονή με τειχόκαστρο και πύργο. Ήταν όμως λυπημένος, γιατί τα χρήματά δεν επαρκούσαν για την αγιογράφηση του ναού. Ζήτησε τότε τη βοήθεια του Θεού, κι Εκείνος απάντησε με το ακόλουθο θαύμα:

 

Εξήντα μίλια από το Άγιον Όρος, στο νησί Λόγγος, είχε η μονή ένα μετόχι, κι εκεί κοντά βρισκόταν στύλος αρχαίος με την επιγραφή: «Όποιος με χτυπήσει στο κεφάλι, θα βρει χρυσάφι άφθονο».

Πολλοί δοκίμαζαν, πετώντας πέτρες στην κορυφή του στύλου, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.

Κάποτε ένας εικοσάχρονος νέος, εργάτης στο μετόχι της μονής αφού συλλογίστηκε πολύ, αποφάσισε να σκάψει στο σημείο όπου έπεφτε η σκιά της κορυφής του στύλου με την ανατολή του ήλιου. Καθώς έσκαβε, βρήκε μια μαρμάρινη πλάκα, και κάτω απ’ αυτήν ένα μεγάλο χάλκινο δοχείο γεμάτο χρυσά νομίσματα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σχολιάστε

Πνευματικές νουθεσίες (Γέροντος Πορφύριου Καυσοκαλυβίτη)

* «Υπάρχουν τρεις τρόποι πνευματικής ζωής. Ο πρώτος είναι να έχεις μία αρρώστια. ό δεύτερος είναι να κάνεις όλες τις δουλειές με χαρά. και ο τρίτος είναι να υπακούς σε Γέροντα. Αυτό το τελευταίον έχει τί το περισσόν».

* «Να λυώνεις επάνω στην εργασία σου. Να εργάζεσαι, όμως, μ’ ευλάβεια, να έχεις πίστη μέσα σου και προσευχή. Μ’ αυτό τον τρόπο θ’ αγιάσεις».

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σχολιάστε

Η πιο όμορφη σταγόνα

(Μια ιστορία από τον Μοναχό Απολλώ της I.M. Δοχειαρίου)


Κάποτε τρεις Άγγελοι τσακώνονταν. Το θέμα του καυγά ήταν το ποιος έχει προσφέρει το καλύτερο δώρο στον Θεό. Αφού πέρασαν μήνες, χρόνια ο Θεός δεν άντεχε άλλο να τους ακούει κάθε μέρα να τσακώνονται. Και τους είπε: για να σταματήσετε να τσακώνεστε θα πάτε να μου φέρεται την πιο όμορφη σταγόνα του κόσμου.

Χαρούμενοι οι άγγελοι έτρεξαν γρήγορα να πάνε να φέρουν στον δημιουργό τους αυτό που ζήτησε.  Ο πρώτος πήγε και Του έφερε την πιο όμορφη πρωινή δροσοσταλιά, ο Θεός την κοίταξε και του είπε πράγματι είναι πολύ όμορφη δροσοσταλιά που έχω, αλλά θα περιμένουμε και των άλλων ώστε να μην αδικήσουμε κανέναν. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

1 σχόλιο

Να βλέπεις τους άλλους ως αγίους, ως αγγέλους

Γέρων Εφραίμ Κατουνακιώτης 

«Παιδί μου, ο καρπός της ησυχίας που επιδιώκεις είναι να επιδιώκεις να βλέπεις τους άλλους ως αγίους, ως αγγέλους. Όταν βλέπεις στους άλλους ελαττώματα και ιδίως στον Γέροντά σου, να ξέρεις ότι έπεσε η πνευματική σου ζωή, υποβιβάστηκε, και χρειάζεται πολλή μετάνοια και αυτομεμψία. Όταν βλέπω και κρίνω μέσα μου τους αδελφούς μου, να ξέρω ότι δεν πάω καλά. Πρέπει να πιστέψω καλά μέσα μου, ότι ο κάθε αδελφός είναι καλός και άγιος και μόνο εγώ είμαι ο πιο αχρείος. Σε κάθε παρεξήγηση να βάζω εγώ μετάνοια, είτε φταίω είτε όχι, για να είμαι πάντα ειρηνικός με τους άλλους και να είναι μαζί μου η Χάρις του Θεού. Ποτέ να μην κοινωνήσω τα θεία Μυστήρια αν έχω πικράνει κάποιον αδελφό και δεν έχω συνδιαλλαγεί μαζί του».

http://agioritikesmnimes.pblogs.gr/tags/efraim-katoynakiotis-gr.html

Σχολιάστε

Όταν καλοπερνάς στη γη, κάτι δεν πάει καλά με τον εαυτό σου

08.png

Παρά τα φαινόμενα και την αναξιότητα των μοναχών και κληρικών, η Εκκλησία είναι ακένωτη πηγή θαυμάτων. Παίρνει νερό και το κάνει Αγιασμό· παίρνει ψωμί και κρασί και το κάνει Θεία Ευχαριστία· παίρνει τον άνθρωπο χώμα και τον κάνει Θεό! Αλλά τα θαύματα πολλοί δεν τα βλέπουν. Γιατί, αν τα έβλεπαν, δεν θα περιφρονούσαν ή μισούσαν την Εκκλησία του Χριστού, αλλά θα την αγαπούσαν, θα την τιμούσαν και δεν θα μιλούσαν γι’ αυτή με περιφρόνηση, όπως μιλούν.

Ο χριστιανός έχει προορισμό να σηκώνει βαρύ σταυρό στη ζωή τον. Είναι δύσκολο πράγμα να λες ότι πιστεύεις στον Κύριο και καλοπερνάς σ’ αυτήν εδώ τη ζωή. Γιατί, όταν καλοπερνάς στη γη, κάτι δεν πάει καλά με τον εαυτό σου, ενδιαφέρεσαι για το χρυσάφι της γης και όχι για τους θησαυρούς του ουρανού. Αλλά όταν σκέφτεσαι έτσι, βρίσκεσαι μακριά από το θέλημα του Θεού. Χριστιανική ζωή και καλοπέραση δεν πηγαίνουν μαζί, είναι διαφορετικά πράγματα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σχολιάστε

Του Θεού η ευλογία έρχεται, όταν δίνουμε ευλογία

Έγραφε ο γ. Παϊσιος:

«Μου είχε διηγηθεί ο Γερο-Σάββας ο Φιλοθεϊτης, ότι με την μεγάλη πείνα του 1917 οι ιβηρίτες, βλέποντας τις αποθήκες της Μονής να αδειάζουν, είχαν ελαττώσει την φιλοξενία. Μάλιστα, ένας Προϊστάμενος τσιγκούνης επέμενε και την έκοψαν τελείως. Επόμενο ήταν και ο Χριστός να σταματήση κάθε ευλογία Του. Τότε άρχισαν να πεινάνε οι Πατέρες και να παραπονιούνται στον Χριστό και στην Παναγία, που δεν φρόντιζαν την Μονή τους. Δυστυχώς, δεν είχαν καταλάβει το σφάλμα τους.

Μια μέρα λοιπόν, παρουσιάσθηκε ο Χριστός στον Πορτάρη της Μονής, σαν φτωχός, και του ζήτησε λίγο ψωμί. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σχολιάστε