Archive for category Γνώμη

Αιδώς, Αργείοι

 

Δεν είναι απλώς άσχημη η κατάσταση. Κοινωνικά εννοώ, όχι οικονομικά. Είναι που πλέον δεν έχουμε καμμία διάθεση να κρατάμε έστω τα προσχήματα, δεν καμωνόμαστε καν ότι προσπαθούμε να φτιάξουμε το παραμικρό. Δεν ντρεπόμαστε για το χάλι. Είμαστε πλέον εντελώς αν-αιδείς.

Νομίζουμε ότι νομιμοποιούμαστε: οι όποιες λάθος πολιτικές, λάθος αποφάσεις, λάθος ως και προκλητικοί χειρισμοί σε ό,τι μας αφορά σαν να μας απελευθερώνουν. Αυτό δείχνει πόσο διαστραμμένοι είμαστε. Αυτό αποκαλύπτει την πώρωση. Στην καλύτερη περίπτωση τηρούμε επιφανειακά τα προσχήματα. Είμαστε όμως τόσο πρόθυμοι να βρούμε στην πρώτη αφορμή δικαιολογία για να μην στεκόμαστε καν στα προσχήματα αυτά.

Αναίδεια.

Άνθρωπος χωρίς Αιδώ, μη αυτοελεγχόμενος, τι καλό μπορεί να κάνει; Άνθρωπος που βλέπει το όποιο καλό και καραδοκεί αυτοεπιβεβιωτικά να εντοπίσει το όποιο κακό μόνο εκτός εαυτού και διαρκώς στον απέναντι, τι χρήσιμο κι αξιέπαινο μπορεί να παραγάγει; Κι επειδή εμείς οι ίδιοι είμαστε ο «λαός», τέτοιος λαός για τι πράγμα είναι άξιος, τι του αξίζει;

Σε όλην την Παλαιά Διαθήκη περιγράφεται οδυνηρά η ευτράπελη φύση μας. Αποδεικνύεται πώς η αιδώς και η ευσέβεια (και η πίστη) ήταν έσχατη καταφυγή, ζητήματα πολυτελείας, διαρκώντας όσο διαρκούσε η ανάγκη και η ανάμνησή της. Διαρκώς έστελνε ο Θεός ανθρώπους να προσπαθούν να ξυπνήσουν τον λαό και να τον επαναφέρουν. Η μετάνοια ήταν σωτήρια, είλκυε τον κύριο να παρέμβει υπέρ μας. Η πώρωση που δεν αυτοκατανοείται ως τέτοια και δεν θέλει την επιστροφή και την διόρθωση ελέγχεται. Ποια τύχη μας αναλογεί εμάς αλήθεια;

Εδώ και χρόνια έχουμε προσαρμόσει δυστυχώς τα πάντα, και την πίστη μας ακόμα, σε σχήματα βολικά και άνετα. Παντού, ακόμα και από επίσημα χείλη, αποφεύγεται οποιαδήποτε αναφορά σε συνέπειες. Δεν είναι δελεαστική η πιθανότητα τιμωρίας. Δεν θέλουμε νάκούμε ότι μπορεί να μην κάνουμε κάτι σωστά, δεν θέλουμε νάκούμε ότι αξιολογείται η ζωή μας, ότι υπάρχει Κρίση, όχι μόνο μετά αλλά τώρα, εδώ. Και τότε πώς θα καταλάβουμε και γιατί να πιεστούμε να κάνουμε αυτό που πρέπει; Τι θα μας εμποδίσει να συμπεριφερόμαστε αναίσχυντα, καταχρώμενοι κάθε δυνατότητας ελευθερίας, σαν να είναι δικαίωμα η ασχημοσύνη και η αναίδεια; Ταυτίσαμε την πίστη μας με κάποια ηθική, αλλά η πίστη μας δεν είναι σύστημα ανθρώπινων κανόνων. Αυτό εύκολα παραμερίζεται. Έχουμε πλέον εν πολλοίς μια πίστη βολική και άνετη, ξεδοντιασμένη, απέναντι στην οποία εύκολα διάγουμε, είτε βαυκαλιζόμενοι ότι κάνουμε τα σωστά (με τόσο χαμηλά τον πήχυ), είτε προσπερνώντας ακόμα και τα βασικά αυτού του λειψού σχήματος, κρατώντας τοποθετήσεις ευρείας κατανάλωσης και υποκαθιστώντας τις Γραφές και τους Πατέρες με το τι βολικά δεχόμαστε γι να μας αναπαύει.

Βλέπει κανείς μας στον εαυτό του αμαρτία; Σηκώνει αυτός που το καταλαβαίνει το κοινό βάρος όσο μπορεί; Καταλαβαίνουμε ότι εμείς κατ’ιδίαν είμαστε πνευματικά υπεύθυνοι για το σημερινό χάλι;

Συγγνώμη, αλλά σε γενικά και απρόσωπα σχήματα όπως ο «λαός», το «έθνος» ή η «πατρίδα» τώρα δεν τρέφω καμμία απολύτως ελπίδα. Ελπίζω σε όσους, μοναστές και μιγάδες, θυσιάζουν εαυτούς, αυτοπροσφερόμενοι ως ιλασμός υπέρ των υπολοίπων ημών, των χοντρόπετσων και αναιδών. Ελπίζω στις προσευχές και τα δάκρυα όσων καταλαβαίνουν. Και ελπίζω και πιστεύω ότι ο καλός Θεός που ζητούσε έστω και μια χούφτα δικαίους για να γλυτώσει τον κόσμο θα δεχτεί και τώρα για χάρη τους να μας βοηθήσει.

Αν και δεν το αξίζουμε, οι υπόλοιποι, καθόλου.

Σχολιάστε

«Ουκ εν σοφία λόγου»

Πώς φτάνει κανείς να επιλέγει να μην κάνει χρήση των όποιων ισχυρών όπλων διαθέτει;

Η θεματική πρόταση είναι τόσο έντονη που φτάνει να λέει και περισσότερα από το κείμενο που την αναλύει: «… ευαγγελίζεσθαι, ουκ εν σοφία λόγου, ίνα μη κενωθή ο σταυρός του Χριστού» (Α’ Κορινθ. 1,17 επ.).

Ο λόγος του Θεού δεν έρχεται μέσα από εξεζητημένες φιλοσοφικές θεωρήσεις. Δεν επιδιώκεται η τρέχουσα ιδεολογική υπερίσχυση ώστε να χρησιμοποιηθεί αυτή ως επιχείρημα. Δεν είναι λόγος επιχειρημάτων. Ούτε λόγος συντεταγμένης σοφίας.

Ο Παύλος, ο οποίος εξελέγη «ευαγγελίζεσθαι», όπως προκύπτει και από τα κείμενά του κατέχει την «σοφία λόγου», την «σοφία των σοφών», την «σοφίαν του κόσμου τούτου». Επιλέγει όμως να μην τη χρησιμοποιήσει. Πράγμα εύλογο: πρέπει να κατανοείς και να μπορείς να αναγνωρίσεις κάτι για να καταφέρεις να τοποθετηθείς απέναντί του κυριαρχικά, επιλέγοντας ή απορρίπτοντάς το. Μ’αυτόν τον τρόπο μπαίνει στην σωστή του θέση, ως «χρήμα», ως αντικείμενο χρήσεως, αντικείμενο που το εξουσιάζεις και όχι που εξουσιάζεσαι από αυτό.

Ο κόσμος και ο αιών τούτος δεν εκπροσωπούνται ως πειρασμοί μόνο από τα σαφή και χοντρά: την σάρκα, το χρήμα, την αδικία. Ανάλογα με τον χώρο ο πειρασμός του αιώνος τούτου, το πνεύμα του κόσμου, κρύβεται και πίσω από κοινώς αναγνωρισμένα ως «ευγενή» στοιχεία. Όπως το προκείμενο. Όπου ελλοχεύει η έπαρση της υποτιθέμενης αυτάρκειας, εκεί ο κίνδυνος είναι μεγάλος. Στην υπερηφάνεια δεν αναπαύεται ο Θεός- «Ο καυχώμενος εν Κυρίω καυχάσθω».

Η σχετική θέση δεν παραδίνεται ως εντολή. Παρατίθεται ως προσωπική σημείωση, ως μεθοδολογική επεξήγηση. Κάτι που δίνει ακόμα μεγαλύτερο βάθος στο «μη συσχηματίζεσθαι τω αιώνι τουτωνί».

Το «ευαγγελίζεσθαι» έχει ένα περιεχόμενο: τον «σταυρό του Χριστού». Η σωστική του ισχύς και σημασία δεν στέκεται στις ανθρώπινες κοσμικές διακρίσεις: δεν αφορά του σοφούς, τους ευγενείς, τους ισχυρούς, αλλά όλους. Ένα ευαγγέλιο δομημένο με σκοπό την ανάδειξή του βάσει των κανόνων της τρέχουσας σοφίας θα έχανε σε σημασία, αφ’ενός γιατί θ’ απευθυνόταν σε λίγους, αφ’ετέρου γιατί θα ήταν άλλος ένας λόγος αυτής της κατηγορίας. Γι’αυτό και η τέτοια επιδεικτική «σοφία» αποφεύγεται: «ίνα μη κενωθή ο σταυρός του Χριστού». Το ευαγγελιζόμενο δεν ανήκει σ’αυτήν την κατηγορία, είναι alliud. Και η κλήση είναι πέρα και πάνω από τέτοια λεκτικά σχήματα «σοφίας» που εξυπηρετούν μόνο εσωτερικούς προσπαθείς σκοπούς εντυπωσιασμού με ορίζοντα αναφοράς τους υπόλοιπους για να τους επιβληθούμε και με αναδεικνυόμενο υποκείμενο το δήθεν «σοφό» και «συνετό»: Εγώ.

Η αντιδιαστολή γίνεται προς την «σοφία από Θεού», η οποία δεν προσκτάται ως αυτοεπιβεβαιωτικό κτήμα: είναι ο Χριστός «ος εγενήθη ημίν σοφία από Θεού…». Από την μια πλευρά Εγώ, ο κόσμος, ο αιών τούτος. Από την άλλη εμείς με τον Χριστό.

Σε έναν κόσμο που έχει θεμελιωθεί πάνω στην υπαρξιακή επιβεβαίωση διά της νοητικής λειτουργίας, που ξεχειλίζει απο αυτοπεποίθηση αναδεικνύοντας εαυτόν σε μέτρο πάντων, σε έναν κόσμο αφόρητα γραμμικό κι επίπεδο, που το κόμπλεξ της αναγνώρισης είναι τόσο μεγάλο που μας καθιστά δεσμίους της, η ασκητική και λειτουργική αποταγή των κυριαρχικών του σχημάτων συνιστά πανηγυρική πράξη ελευθερίας και κατεξουσίασής τους.

Σχολιάστε

Αυτονόητο… Μονόδρομος!

Έχει δυστυχώς επικρατήσει σε ευρείς κύκλους και σε πολλούς καλοπροαίρετους ακόμα ανθρώπους αυτός ο δήθεν διαφωτιστικός σκοταδισμός. Η απόλυτη, φυσιοκρατική κι εμπειρική αιτιότητα. Η εμπιστοσύνη στις ανθρώπινες δυνάμεις- και μόνο. Ο «θάνατος του Θεού». Η οπισθοδρομικότητα της πίστης. Η πίστη ως ψυχολόγημα. Η Εκκλησία ως Μεσαίωνας (οι Σταυροφορίες, η αποικιακή εξάπλωση και η Ιερά Εξέταση, όλα μαζί εδώ, στην Ελλάδα!). Η δημιουργία που προτιμάμε να εξηγείται από τον Δαρβίνο και την εξέλιξη, παρά από τον Θεό- η Εξέλιξη αποτελεί παρατήρηση, αλλά όχι γνώση για την αρχή, εντούτοις διδάσκεται μόνο αυτή στα σχολεία στην Αμερική, ως «Επιστήμη»! Η δημιουργία του κόσμου που οφείλεται σε κάποια Μεγάλη Έκρηξη της κοσμικής σούπας που βρέθηκε σε κατάλληλες προς τούτο συνθήκες, αλλά όχι στον Θεό, λες και υπάρχει κάποια βιντεοταινία ως πειστήριο ή η Σούπα είναι τόσο πειστική ώστε να αποστομώνεται ντροπιασμένος ο κάθε φουκαράς και αδαής πιστός…

Τί είδαν ο Γεργεσηνοί από τον Θεό; Την θεραπεία του δύστυχου, που τον απέδωσε ο Κύριος «ιματισμένον και σωφρονούντα». Και του ζήτησε -όλη η πόλη!- αμέσως να εξέλθει των ορίων αυτής. Χωρίς ένα καν ευχαριστώ. Τί είδαν οι Εβραίοι στην έρημο; Την θάλασσα ν’ανοίγει, τον ουρανό να βρέχει τροφή, την πέτρα ν’αναβλύζει νερό και πύρινο στύλο να τους οδηγεί.  Και είπαν να ζήσουν σαν να μην υπήρξαν ποτέ όλα αυτά.

Ο Βολταίρος, όταν έγινε ένας ισοπεδωτικός σεισμός στη Λισσαβόνα με δεκάδες χιλιάδες νεκρούς, έγραψε ένα κείμενο με το οποίο ….. τον αποκήρυξε!!! Γιατί, λέει, αντιστρατευόταν τις δυνάμεις του ανθρώπινου πνεύματος! Η σύγχρονη τάση είναι να προσφέρεται ως αυτονόητη η γραφικότητα της πίστης, που παραμένει σεβαστή ως ψυχολόγημα, αλλά όχι εκτιμητέα. Ό,τι αναγνωρίζουμε απέχει πόρρω από τέτοια οπισθοδρομικά. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σχολιάστε

Εκτός εποχής…

Νεύρα, πολλά νεύρα. Θυμός, έναντι όλων. Ένταση χωρίς λόγο. Η κατάσταση ήδη προβληματική. Αν προσπαθήσει κανείς ν’ανοιχτεί στο μέλλον για να ανασάνει από αισιοδοξία, τα πράγματα γίνονται χειρότερα. Το μέλλον δυσοίωνο. Το τί γίνεται κανείς δεν το ξέρει.

Διάβαζα ότι κατά τους πατέρες υπάρχει και ο από μπροστά πειρασμός: αυτός που αφορά το μέλλον και μας φορτώνει με ανησυχία και ανασφάλεια.

Κοινός τόπος σοφίας: ‘Έτι συνμνημόνευε, ότι μόνον ζη έκαστος τούτο το παρόν το ακαριαίον. Τα δ’άλλα, ή ήδη βεβίωται ή εν αδήλω». Ο Κύριος μας λέει να μην μεριμνάμε για το αύριο- «αρκετόν τη ημέρα η κακία αυτής».

Ναι, η θέση αυτή δεν συμβαδίζει με την γραμμική μας λογική. Δεν έχει θέση σε μια φιλοσοφία, στην οποία ο όρος «μεταφυσική» αντικαταστάθηκε ως παρωχημένος- για το ίδιο αντικείμενο! Αλλά και πάλι, ξανά και ξανά, υπάρχει κεντρική παραίνεση, να μην συσχηματιζόμαστε με τον αιώνα αυτόν. Ο αιών αυτός είναι πάντα παρών, και πάντα προς αποφυγήν.

Μπροστά σε ό,τι προοιωνίζεται μαύρο: προσευχή. Για όλους και για όλα, προσευχή. Για την κατάσταση που υφιστάμεθα και για ό,τι φοβόμαστε ή βλέπουμε να έρχεται, προσευχή. Μακάρι ο Κύριος που ορίζει τα πάντα να κάνει έλεος και να λυπηθεί, για όσους -λίγους- δικαίους όλους μας. Γιατί «ημάρτομεν, ηνομήσαμεν, ηδικήσαμεν», αλλά δεν λέμε να το καταλάβουμε. Η Γοργοϋπήκοος (ο κανόνας της στο δεξί sidebar) ας βάλει το χέρι Της να μας γλυτώσει από τα χειρότερα.

Ας κάνουμε το ανθρώπινο- ό,τι μας αναλογεί και περνάει από το χέρι μας. Για το «εν αδήλω» μελλούμενο ας βάλει ο Θεός το χέρι Του.

Σχολιάστε

Το μόνο που καταφέρνουν είναι να μας ξυπνάνε

Μπορώ να το πω με σαφήνεια: η χθεσινή εικόνα είναι εικόνα ντροπής. Ποιά πολιτεία μπορεί να είναι ήσυχη με τέτοιες εικόνες; Ποιά «δημοκρατία» μπορεί να σεμνύνεται για τέτοιους χειρισμούς;

Μέχρι πρότινος έλεγα ότι είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Σαν πρόβατα βελάζουμε εδώ και δύο χρόνια που τρώμε την μία σφαλιάρα μετά την άλλη- και μάλιστα εμφατικά, την ώρα που αυτοί που μας σφαλιαρίζουν καγχάζουν και γελούν πάνω από τον πόνο και την έκπληξή μας! Με αυτιά που βουίζουν ακόμη από «σκάνδαλα» και προεκλογικές παρόλες προκλητικής χειραγώγησης, υπήρξαμε έτοιμοι να δεχθούμε τα πάντα. Και μαθημένοι σε παθητικότητα και αποχαύνωση, βλέπαμε απλώς τα τρένα να περνούν: όλα τα επαχθή μέτρα πέρασαν με μηδενική ως υποτυπώδη διαμαρτυρία- τόσο μας είχαν πείσει για το καλό και χωρίς εναλλακτική των χειρισμών τους και την δική μας εγκληματική συνεισφορά στο έλλειμμα που παρήχθη, έλεγαν, από χειρισμούς της προηγούμενης κυβέρνησης, αλλά μπορεί και όχι, αφού κύριοι υπεύθυνοι ήταν όλοι οι υπάλληλοι, όλοι οι ελεύθεροι επαγγελματίες, λίγο-πολύ… όλοι!

Τώρα δεν μπορώ να πω το ίδιο. Εδώ και έναν μήνα κόσμος μαζεύεται καθημερινά και διαδηλώνει με αξιοπρέπεια μεγαλύτερη όλων των κοινοβουλευομένων έξω από τον ναό της «δημοκρατίας», διαμαρτυρόμενος. Ακόμα και χωρίς φωνές, η επίμονη συνάθροιση είναι βροντόφωνη και εναργής. Σίγουρα δεν μπορεί αν την παρακάμψει κανείς ή να την αγνοήσει. Και παρά τις όποιες ενστάσεις μπορεί να διατυπώνει κανείς για την προέλευση των κινημάτων και για τους ταγούς της πανευρωπαϊκής κινητοποίησης, δεν είναι δυνατόν να αγνοηθεί ότι στο Σύνταγμα κατεβαίνουν καθημερινά ένα σωρό άνθρωποι μη εντεταγμένοι, απλώς: Αγανακτισμένοι.

Απέναντι σε όλο αυτό; Στην Βουλή παίζουν. Με τις τύχες μας. Με την ιστορική μας ατομική και συλλογική συνέχεια. Και με τα νεύρα μας. Σαν να μην έχει παρατηρήσει κανένας κυβερνητικός την έκδηλη κάθετη αντίρρηση που εκδηλώνεται μόλις μερικές δεκάδες μέτρα μακρυά, παίρνουν ακόμα αποφάσεις που δεσμεύουν εμάς όλους, χωρίς την παραμικρή, εξαρχής, νομιμοποίηση! Προκλητικότατα μάλιστα εξακολουθούν να μιλούν με το ίδιο, απαράδεκτο ύφος, αυτό που ποντάρει στο ότι μπορεί να χειραγωγεί εύκολα τα πρόβατα που το καταπίνουν, χωρίς να θέλουν να εννοήσουν ότι τους έχουμε πάρει χαμπάρι. (βλ και προηγούμενη σχετική δημοσίευσή μου εδώ) Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σχολιάστε

«Λανθάνουμε, δεν είν’αυτός στο δρόμο»

Διαβάζω ότι ο τετιμημένος με το αξίωμα του Α’ Αντιπροέδρου της Κυβερνήσεως κ. Θεόδωρος Πάγκαλος, προφήτευσε ως μάντης κακών, λαϊκές εξεγέρσεις, τανκς στους δρόμους, αιματοχυσία, πείνα και πλιάτσικο, αν δεν ψηφιστεί το Μεσοπρόθεσμο.

Ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι δεν θεωρώ βάσιμη την απειλή. Ανεξαρτήτως του ότι αυτό το λεκτικό σχήμα της ψυχολογικής πίεσης με τέτοια αφόρητη απλοποίηση σε μανιχαϊστικά δίπολα έχει κουράσει και ξεφτίσει, δημιουργώντας ήδη σοβαρότατη αντί-δραση. Ανεξαρτήτως της ευθύνης του προφητεύοντος παρρησιαστή στην διαμόρφωση της ζοφερής καταστάσεως την οποία αφοριστικά περιγράφει αποστασιοποιούμενος και νίπτων χείρας από την βρωμερή τύχη της βρωμερής πλέμπας. Ανεξαρτήτως της γνωστής αμετροέπειας και του δι’αυτής εκδηλούμενου συναφούς νοητικού κολλήματος του κ. Α’ Αντιπροέδρου….

Υπάρχει κάτι ακόμη περισσότερο: δεν σκέφτεται κανείς (μα κανείς!) εκεί στην Κυβέρνηση, στα δι’αυτής ελεγχόμενα κράζοντα παπαγαλάκια, στους προκλητικούς ετερο-(φερέ)φωνους δημοσιογράφους και στοχαστες και σε όποιον προσπαθεί με νύχια και με δόντια να πείσει χονδροειδώς, ακόμα και με απειλές και προφητείες κακών, ότι με αυτόν τον τρόπο συνδιαμορφώνει την αντί-δραση; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

2 Σχόλια

Πώς κρίνουμε τον εαυτό μας;

Διαβάζοντας, έπεσα πάνω σε σκέψεις του Γιώργου Θεοτοκά (Τετράδια Ημερολογίου), καταγεγραμμένες τις ημέρες της κήρυξης του πολέμου από την Ιταλία και της εθνικής συνεγέρσεως.

Διαβάζοντάς τες δεν μπορεί κανείς παρά να αισθανθεί μια θλίψη. Και μια απορία. Θλίψη για το πώς καταντήσαμε από το «ορμέμφυτο» του ξεσπάσματος που εντοπίζει ο συγγραφέας και τα χαρακτηριστικά της λεβεντιάς, της εξυπνάδας και της ευγένειας που διαγιγνώσκει στη σημερινή αμοιβαδική λειτουργία. Η απορία έγκειται στο πώς ακριβώς είναι δυνατόν ένας τέτοιος «λαός» να υφίσταται τέτοια δραματική μετάλλαξη σε διάστημα 2 μόλις γενεών! Μήπως το πνεύμα του συγγραφέα είχε επηρρεασθεί ομοίως από τον ενθουσιασμό που βλέπει και καθίσταται λιγότερο νηφάλιο και ακριβές; Προφανώς και αυτό συμβαίνει. Αλλά σίγουρα έχει παίξει τον ρόλο του και το αμφίδρομο της διάπλασης της πολιτικής πραγματικότητας: πολιτικοί, ρητορική, δημόσιος λόγος και κοινή γνώμη σε αγαστή χορευτική κίνηση πρωτόζωων, συνδιαμόρφωσαν αυτό το χαμηλότατο επίπεδο.

 Ιδού τα σχετικά αποσπάσματα: Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σχολιάστε

«Πάντων χρημάτων μέτρον…» το Χρήμα!

Πάνω απ’όλα το χρήμα; Εδώ και τόσο καιρό μας βομβαρδίζουν σενάρια οικονομικής διαχείρισης, «σωτηρίας» ή «καταστροφής», απένατι στα οποία παρακολουθούμε με απόλυτη υπαρξιακή ταύτιση! Χθες-προχθές άρχισε να ξετυλίγεται (όχι τυχαίος ο χρόνος, νομίζω) άλλο ένα «σκάνδαλο» με βάση απίστευτα χρηματικά ποσά κέρδους, που αποκομιζόταν με απίστευτη υπόγεια εφευρετικότητα μέσω πονταρίσματος στοιχημάτων στην Μαλαισία (αυτήν τη φορά το «σκάνδαλο» είναι πιο ενδιαφέρον, αφορά το ποδόσφαιρο…).

Πώς έχει επικρατήσει αυτή η αξιακή ισοπέδωση δεν μπορώ να το χωνέψω. Μας ταϊζουν νυχθημερόν με ιλλουστρασιόν σκουπίδια, με «σημαντικούς» ανθρώπους (λόγω κέρδους) που κραδαίνουν το αξιακό τους όπλο, το χρήμα, σε κάθε έκφανση της ζωής τους. Κι εμείς; Ζηλεύουμε, αν και δεν το λέμε.

Αλλά τα γυαλιά ηλίου μας πρέπει οπωσδήποτε να είναι σαν κι αυτά που είδαμε να φοράει ο κάποιος τάδε, πρέπει οπωσδήποτε να κρατάμε κάποιο iPhone ή κανένα ακριβό του υποκατάστατο, να σκεφτόμαστε μόνο με όρους χρημάτων και, ακόμα κι αν δεν καταφέρουμε να μπούμε σε μια παρέα που έτυχε της ύψιστης τιμής να φωτογραφηθεί με ψεύτικο χαμόγελο στις σωρηδόν μικρές φωτογραφίες ελασσόνων κοσμικών γεγονότων σε κουτσομπολίστικα περιοδικά- δεν πειράζει! μια παρέα αισθανόμαστε ότι είμαστε όλοι: τους ξέρουμε με τα μικρά τους ονόματα, ξέρουμε κάθε φλερτ και κάθε προτίμησή τους και ζούμε λίγο δανεικό ψεύτικο παραμύθι. Κατά βάθος θα θέλαμε να είμαστε κι εμείς εκεί, αδιάφορο αν η γυναίκα μας ήταν πασίγνωστη βίζιτα («μοντέλο» καλλιεπώς…), αδιάφορο του πώς καταφέραμε να μπούμε στην λεζάντα, ζητιανεύοντας λίγη αναξιοπρεπή προσοχή. Αδιάφορο πώς θα φτάσω να γίνω κι εγώ «σημαντικός», πρέπει να το κάνω. Βγάζοντας χρήματα πολλά. Πώς; Δεν παίζει ρόλο.

Κάπως έτσι δημόσιος λόγος επί της ουσίας δεν υπάρχει. Τα κόμματα δεν λένε πλέον τίποτα για τίποτα. Συζητήσεις σοβαρές δεν γίνονται. Κριτήρια για όλα τα ζητήματα, από τα ιδιωτικά και μικροκοινωνικά μέχρι τα δημόσια και μεγάλα, δεν υπάρχουν! Πάντων χρημάτων μέτρον … το χρήμα! Όλες οι συζητήσεις αφορούν το χρήμα. όλα τα μέτρα, οι επευφημίες και τα παράπονα αφορούν το χρήμα. Όλες οι προσπάθειες και οι ελπίδες αφορούν το χρήμα. Έχω πραγματικά βαρεθεί ν’ακούω ανθρώπους να κάνουν ότι μιλάνε σοβαρά και συζητήσεις να γίνονται ατελείωτα με μόνο αντικείμενο συζήτησεις τις παραμέτρους του χρήματος. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

1 σχόλιο

Η προστασία του χαμομηλιού και το ροζ στην ζωή μας

Ένας πολιτικός της παλιάς γενιάς μου έδωσε κάποτε, φιλικά, την μία και μόνη, κατ’αυτόν συμβουλή. Είπε επί λέξει:

«Να βρεις ένα ιδανικό που να σε εκφράζει. Ακόμα κι αν αυτό είναι κάτι ταπεινό- πχ η προστασία του χαμομηλιού! Και να δώσεις και την ζωή σου ακόμα γι’αυτό».

Πολλές φορές γογγύζω με την δουλειά μου. Μου κακοφαίνεται το πόσο άσχημα, πρόχειρα, επιπόλαια, ανόητα και δυσλειτουργικά λειτουργεί το σύστημα της απονομής δικαιοσύνης. Συνακόλουθα, είναι πολύ άσχημο να πρέπει να παίζω συνεχώς τον ρόλο του αναγκαίου κακού. Να μεσολαβώ ως δικηγόρος ανάμεσα στον εντολέα μου, τον άνθρωπο που έχει κάποιο πρόβλημα, και αυτό το παθογενές εξάμβλωμα της νομικής πράξης. Να πρέπει συνεχώς να προσπαθώ να κάνω τον ενδιάμεσο μεταφραστή μεταξύ ανομοίων: του κόσμου και της δικαιοσύνης. Οι ενδιάμεσοι δεν ανήκουν ποτέ πουθενά. Αλλιώς δεν είναι καλοί σάυτό που κάνουν. Εν προκειμένω δεν μπορείς να είσαι πολύ της «δικαιοσύνης». Γιατί θα χάσεις τον κόσμο, θα απέχεις κι εσύ από την πραγνατικότητα. Ούτε και πολύ του κόσμου- δεν θα μπορείς ναλειτουργήσεις σωστά. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σχολιάστε

Παρά τα διεξόδους των υδάτων

Πιστεύω πραγματικά ότι ο Θεός είναι ο δοτήρ των αγαθών. Εν αντιθέσει προς τον Nick Cave που λέει στο ωραίο του τραγούδι ότι «don’t believe in an interventionist God», η πίστη μας αφορά στον ζώντα Θεό, τον Κύριο της Ιστορίας. Και Παντοκράτορα, μην ξεχνάμε, και τρέφοντα και ωραϊζοντα εμάς, πολλώ μάλλον, αφού το κάνει για τα κρίνα του αγρού και τα πουλιά.

Φυσικά ισχύουν οι πνευματικοί νόμοι, όπως για τον καθένα μας έτσι και για ομάδες, κοινωνίες, κράτη.

Τα αγαθά και τα χρήματα τα παρέχει ο Κύριος προς διαχείριση. Δεν μπορούμε και δεν δικαιούμαστε να τα αναβιβάζουμε σε αυταξίες. Κρινόμαστε από την στάση μας απέναντί τους και την χρήση τους. Όταν επαιρόμαστε και ξεχνάμε την πηγή τους και το ποιός τα δίνει και τα διοικεί, δίκαιο είναι αλλά και σωστό, μέσα στην Αγάπη Του να κλείνει το χέρι, για να συσταλούμε, να επανέλθουμε στους εαυτούς μας και να μετανοήσουμε.

Ο Κύριος ευλογεί: «δόντος Σου αυτοίς συλλέξουσι». Δεν μπορούμε να το ξεχνάμε αυτό. Οι «νόμοι της αγοράς» είναι ένα φθηνό και αστείο τσιτάτο μπροστά στους νόμους του Κυρίου των Δυνάμεων. Ας ελπίσουμε να τύχουμε του ελέους Του.

Αφορμή για την σκέψη αυτή έδωσε το ωραίο απόσπασμα από το  Γεροντικό του Αγίου Όρους που δημοσίευσε το vatopaidi:

«Στην ησυχαστική Καλύβα «Κοίμησις της Θεοτόκου» στα Κατουνάκια λίγα χρόνια πρίν να φύγουν απ’ αυτήν, ο Παπα – Ιγνάτιος με την συνοδεία του, στην εορτή της Παναγίας που έκαναν πανηγυρική αγρυπνία, είχαν για μάγειρα τον Μοναχό Παΐσιο, στον οποίο παρέδωσαν τα ψάρια για να τα παρασκευάσει. Τα ψάρια, τα οποία μετά βίας έφταναν να φάνε 25 – 30 άτομα, ήταν πολύ λίγα για να φάνε όλοι οι πατέρες που είχαν συντρέξει από ευλάβεια στην πανηγυρική εκείνη αγρυπνία, διότι πριν από 50 χρόνια, που έγινε το θαύμα αυτό, το Άγιον Όρος είχε πολλούς Μοναχούς και έτσι βρέθηκαν από 30, που υπολόγισαν οι πανηγυρίζοντες περισσότεροι από εκατό Μοναχοί. Οι γέροντες της Καλύβης αυτής όταν είπαν στο μάγειρα Γερο -Παΐσιο ότι στο τραπέζι θα καθίσουν να φάνε περισσότεροι από εκατό μοναχοί, τότε ο μάγειρας είπε: «δεν μου λέτε γεροντάδες μου, πώς θα ταΐσω τόσον κόσμο; τι να τους δώσω να φάνε; Τα ψάρια, όπως ξέρετε, δεν φτάνουν πουθενά, τι άλλο φαγητό να τους κάνω να φάνε; Πάντως γεροντάδες μου σας δηλώνω επίσημα να το ξέρετε από τώρα και να κανονίσετε την πορεία σας, διότι, του χρόνου στην πανήγυρη σας δεν πρόκειται να έλθω, να είσθε γι’ αυτό σίγουροι ότι δεν θα με έχετε άλλη φορά στην πανήγυρή σας».

Τούτο είπε προφητικά, ο μάγειρας Πάτερ Παΐσιος, διότι δεν πέρασαν ούτε 15 ήμερες από το πανηγύρι αυτό της Παναγίας, που έγινε με πολλή μεγαλοπρέπεια και τα ψάρια έφτασαν και περίσσευσαν και για την άλλη ήμερα, επειδή με την προσευχή των Πατέρων, τα ευλόγησε ο Θεός και έμειναν όλοι ευχαριστημένοι ,αλλά ο γερο – Παΐσιος, ο μάγειρας δεν ξαναπήγε στην επίγεια αυτή πανήγυρη, διότι τον πήρε η Κυρία Θεοτόκος από την ψεύτικη αυτή ζωή και αξίωσε αυτόν της αιωνίου μακαριότητας να χαίρεται με τους Αγγέλους και όλους τους Αγίους και να πανηγυρίζει αιώνια στην Βασιλεία των ουρανών.

(Γεροντικό Αγίου Όρους – Ανδρέου Μοναχού Αγιορείτου)»

Σχολιάστε