Archive for category Θέσεις

Not the Greeks, But Their Creditors Get Bailed Out

By Barry Ritholtz

Ahhh, the Greeks! Long considered the cradle of Western civilization, Greece is the birthplace of democracy, the founders of Western philosophical thought. The Greeks invented the Olympic Games, literature, political science, and too numerous too enumerate scientific and mathematical principles. The first coin was minted there, as was the university education, and the idea of theater and drama.

What they did not invent was Tragedy, but they are certainly embracing it today.

In that way, the Greeks are not so different than you or I. We Americans socialized the losses of our banks, while being so dumb as to leave the profits privatized. (The worst of both worlds!). Or the Irish, for that matter, who like us and the Greeks, were foolish enough to assume the bad debts of their reckless bankers.

Whenever you hear a Bailout being discussed, look to see who it is that is actually being bailed out. It is not the Greek people or even the Greek government — rather, it is the creditors of Greece. These are the banks mostly in Europe, primarily in Germany and France, but also includes Japan, China and the US.

Thus, it is no surprise that Greek people are rioting and the banks are rallying. They are the  beneficiaries of the Greek austerity, of the EU’s largesse, of the various rescue.

Greece has all sorts of problems, from their tax base to their economy. But the Greek people are savvy enough to know when they are being raped and pillaged. The media may not get it AT ALL, but the ones who seem to know the score are the rioters in the streets of Athens, Thessaloniki and Syntagma Square.

Greece! It is a shame there will be nothing left of you once the bankers finish picking over your bones . . .

http://www.ritholtz.com/blog/2011/06/not-the-greeks-but-their-creditors-are-being-bailed-out/

Σχολιάστε

Η αλήθεια, μια στιγμή μόνο του ψεύτικου

Από σήμερα η χώρα δοκιμάζεται με ορό αληθείας. Μόνο που κανείς δεν μπορεί μετά βεβαιότητος να απαντήσει στο πιλατικό ερώτημα «τι εστίν αλήθεια… (Ενδιαφέρον άρθρο από το vlemma).

Σχολιάστε

Ur-fascism (Umberto Eco)

Πολύ ενδιαφέρον κείμενο, ήδη 16 ετών, του γνωστού Oυμπέρτο Έκο για τον «πρωτοφασισμό». Tο πρωτότυπο κείμενο είχε τίτλο «Eternal Fascism: fourteen ways of looking at a Blackshirt» και δημοσιεύθηκε στο New York Review of Books to 1995 (βλ. εδώ). Η μετάφραση παρατίθεται από το σχετικό ποστ του Gravity and the Wind:

Παρά την ασάφεια αυτή, νομίζω πως μπορούμε να σκιαγραφήσουμε έναν κατάλογο χαρακτηριστικών τα οποία είναι αντιπροσωπευτικά αυτού που ονομάζω «πρωτοφασισμό», ή «αρχέγονο φασισμό». Αυτά τα χαρακτηριστικά δεν μπορούν να οργανωθούν σε ένα ενιαίο σύστημα· πολλά απ’ αυτά αλληλοαναιρούνται, και είναι επίσης αντιπροσωπευτικά και άλλων μορφών δεσποτισμού ή φανατισμού. Η παρουσία ενός και μόνο απ’ αυτά, όμως, αρκεί για να επιτρέψει στο φασισμό να συμπτυχθεί γύρω του. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σχολιάστε

Λιμπερτίνοι

Μιας που πιάσαμε τον Πάγκαλο, ας παραθέσω και την συζήτηση στην οποία συμμετείχε, στην βάση μιας αναφοράς του αρθρογράφου Ν.Ξυδάκη στο πρόσωπό του (εφημερίδα Καθημερινή). Παρατίθεται το αρχικό άρθρο του Ν. Ξυδάκη, η απάντηση του Πάγκαλου και το τελικό σχόλιο του αρθογράφου (αντιγράφω από το blog του αρθρογράφου, τo vlemma:

Προ ημερών, γράψαμε ένα σχόλιο στην Καθημερινή, συγκρίνοντας την απρεπή συμπεριφορά του αγανακτισμένου πλήθους με την απρεπή συμπεριφορά των πολιτικών ανδρών, εντός και εκτός Βουλής. Το σχόλιο προκάλεσε την οργισμένη αντίδραση του εκ των Αντιπροέδρων της κυβερνήσεως Θόδωρου Πάγκαλου, ο οποίος με επιστολή του καταλόγισε στον συντάκτη γλωσσική και δημοσιογραφική ανεπάρκεια, ολολοκληρωτικό φρόνημα και παραταξιακή ιδιοτέλεια.
Τα παραθέτουμε όλα.

Μούτζες μέσα, μούτζες έξω

(Καθημερινή 21.06.2011)

Η κρίση αναδεύει τη συλλογική ψυχή και φέρνει στην επιφάνεια πάθη και συμπεριφορές αφτιασίδωτα. Αλλοτε με λυτρωτική ειλικρίνεια, με παρρησία, κι άλλοτε με εκπλήσσουσα ωμότητα, και χυδαιότητα ακόμη. Εχουν γραφτεί πολλά, λόγου χάριν, για τις απρεπείς εκφράσεις και τους προπηλακισμούς κατά των πολιτικών, εκ μέρους του πλήθους των αγανακτισμένων. Πράγματι, το πλήθος σε ορισμένες περιπτώσεις συμπεριφέρεται σαν όχλος, με εξάρσεις βίας, που φτάνουν σε χειροδικίες και ξυλοδαρμούς, εκδηλώσεις που καταδικάζονται καθολικά. Αλλά η κύρια δράση του αγανακτισμένου πλήθους εξαντλείται στον λεκτικό και χειρονομιακό εξτρεμισμό: η μούτζα λ.χ. προς τους πολιτικούς άνδρες ερμηνεύεται και επικρίνεται ποικιλοτρόπως. Μήπως όμως ακριβώς οι πολιτικοί δίνουν πρώτοι το έμπρακτο παράδειγμα του λεκτικού εξτρεμισμού, και μάλιστα μέσα στον φασκελωνόμενο ναό του κοινοβουλευτισμού; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σχολιάστε

Πώς κρίνουμε τον εαυτό μας;

Διαβάζοντας, έπεσα πάνω σε σκέψεις του Γιώργου Θεοτοκά (Τετράδια Ημερολογίου), καταγεγραμμένες τις ημέρες της κήρυξης του πολέμου από την Ιταλία και της εθνικής συνεγέρσεως.

Διαβάζοντάς τες δεν μπορεί κανείς παρά να αισθανθεί μια θλίψη. Και μια απορία. Θλίψη για το πώς καταντήσαμε από το «ορμέμφυτο» του ξεσπάσματος που εντοπίζει ο συγγραφέας και τα χαρακτηριστικά της λεβεντιάς, της εξυπνάδας και της ευγένειας που διαγιγνώσκει στη σημερινή αμοιβαδική λειτουργία. Η απορία έγκειται στο πώς ακριβώς είναι δυνατόν ένας τέτοιος «λαός» να υφίσταται τέτοια δραματική μετάλλαξη σε διάστημα 2 μόλις γενεών! Μήπως το πνεύμα του συγγραφέα είχε επηρρεασθεί ομοίως από τον ενθουσιασμό που βλέπει και καθίσταται λιγότερο νηφάλιο και ακριβές; Προφανώς και αυτό συμβαίνει. Αλλά σίγουρα έχει παίξει τον ρόλο του και το αμφίδρομο της διάπλασης της πολιτικής πραγματικότητας: πολιτικοί, ρητορική, δημόσιος λόγος και κοινή γνώμη σε αγαστή χορευτική κίνηση πρωτόζωων, συνδιαμόρφωσαν αυτό το χαμηλότατο επίπεδο.

 Ιδού τα σχετικά αποσπάσματα: Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σχολιάστε

Η δημοκρατία νίκησε (…!)

(Από το pitsirikos.net)

Σε πανηγυρικό κλίμα διεξήχθη η συνεδρίαση αλλά και η ψηφοφορία για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, ενώ χιλιάδες πολίτες είχαν περικυκλώσει τη Βουλή, σε μια προσπάθεια να πιέσουν τους βουλευτές όλων των κομμάτων να δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

1 σχόλιο

Saving Beauty

Everything is beautiful in a person when he turns toward God, and everything is ugly when it is turned away from God.

Fr. Pavel Florensky

In thinking about darkness and light – and their role in our apprehension of the truth – I cannot but think about Beauty, which is a primary place in which the light of God is made manifest among us (if rightly perceived). The heart that is full of darkness cannot truly perceive beauty: the heart which is full of light, cannot help but perceive it. Perhaps a measure of our heart can be found in how we perceive the world around us: is it primarily a place of beauty or darkness? It is difficult in the fallen world to maintain a witness to beauty. And yet those places where it is made manifest to us are so poignant, so piercing, that I think we cannot and should not remain silent about them. Perhaps they should be shouted from the rooftops! This article is a meditation on beauty and its role in our lives within the Kingdom of God.

The quote from Pavel Florensky contains a world of truth, indeed, from a certain perspective it contains the whole of the Gospel. It is both commentary on how we see the world (as beautiful or ugly) or how we are within ourselves. The ugliness of sin is one of its most important components – and the inability to distinguish between the truly beautiful and the false beauty of so much of contemporary life offers a profound diagnosis of our lives and culture.

To say that God is Beautiful carries with it also profound insights into what we mean by knowledge of God. “How do we know God?” is a question on which I have posted several times of late. If we ask the question, “How do we recognize Beauty?” then we have also shifted the ground from questions of intellect or pure rationality and onto grounds of aethetics and relationship (communion). The recognition of beauty is a universal experience (as is the misperception of beauty). But the capacity to recognize beauty points as well to a capacity within us to know God. I would offer that this capacity is itself a gift of grace – particularly when we admit that the recognition of beauty is subject to delusion. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

1 σχόλιο

Το «τις αγορεύειν βούλεται;» και η ισηγορία

Tου Παντελη Μπουκαλα

Για το αίμα και την αδιάσπαστη συνέχειά του ορκίζονται μονάχα όσοι παραβλέπουν τις ροές της ιστορίας και τις βίαιες επιρροές των κατά καιρούς κατακτητών, που ούτε λίγοι υπήρξαν ούτε η δεσποτεία τους ήταν χρονικά ασήμαντη· πάνω–κάτω οι αιματολόγοι είναι οι ίδιοι με όσους ανεβάζουν την ιστορία των Ελλήνων στα (μόλις) σαράντα χιλιάδες χρόνια και επιπλέον αναγνωρίζουν δίχως δεύτερη σκέψη, ούτε καν πρώτη, ίχνη της ελληνικής παρουσίας σε κάθε χώρα του κόσμου, αλλά πλέον και στον Αρη, όπου οι αρχαιοελληνικές αποικίες οργανώνουν τη θριαμβευτική επάνοδό τους. Οσο για το αρχαίο πνεύμα, μπορεί να μην το βλέπουμε καθόλου στο χώρο του εξαθλιωμένου αθλητισμού μας, παρά την αθανασία που με ποιητική γενναιοδωρία τού αποδόθηκε, στοιχεία του πάντως αναγνωρίζονται σε ποικίλες στάσεις και συμπεριφορές μας, οι οποίες μάλλον αυθόρμητες πρέπει να θεωρηθούν παρά κληρονομημένες· για να εκδηλωθούν δηλαδή και να υπάρξουν, δεν προϋποθέτουν γονιδιακή μεταβίβαση ή γνώση της αρχαιότητας, της γραμματείας της λ. χ., της πολιτικής της ιστορίας ή της μυθολογίας της. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

1 σχόλιο

Σκέφτηκα να μην ξαναβγώ ώσπου να αλλάξει ο κόσμος

του Χρήστου Μιχαηλίδη

Κάποτε στην πλατεία Κεφαλαρίου, πίσω από την εκκλησία της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, υπήρχε ένα ωραίο πάρκο, στο οποίο δέσποζε η λίμνη του με το γεφυράκι της. Γύρω-γύρω υπήρχαν παγκάκια – ακόμα υπάρχουν, αλλά πια δεν κάθεται σχεδόν κανείς. Παλιά, έβλεπες ζευγάρια. Παράνομα και νόμιμα. Ζευγαράκια των άγουρων χρόνων. Αλλά και ζευγαράκια όμορφα σιτεμένα. Η λίμνη, στη μέση, ήταν η αναφορά όλων. Το σημείο συνάντησης. Το παρόν και το παρελθόν. Η αντανάκλαση της ιστορίας του καθένα μας. Οι μικρές και οι μεγάλες μας στιγμές, εκεί. Ο καθρέφτης κάθε ανθρώπου που περνούσε το γεφυράκι και κοντοστεκόταν στη μέση για να κοιτάξει τα νερά. Τον εαυτό του.

Στην εκκλησία, ρίχναμε μια δεκάρα, παίρναμε κερί και προσευχόμασταν. Στη λίμνη, ρίχναμε δυο, κάναμε τρεις ευχές και ελπίζαμε. Η λίμνη ήταν γεμάτη από κέρματα. Και δεν τολμούσε ποτέ, κανείς, να αφαιρέσει έστω ένα. Θα ήταν σαν να έκλεβες ευχές. Και όνειρα. Και ελπίδες. Υπήρχε σεβασμός ακόμα και στις …δεισιδαιμονίες μας!

Περνάω και σήμερα, πολύ συχνά από το πάρκο, πίσω από την εκκλησία. Και πάντοτε κοντοστέκομαι στη κορυφή της γέφυρας, για να κοιτάξω μέσα στη λίμνη, να δω αν ο καθρέφτης των υδάτων εξακολουθεί να είναι επιεικής μαζί μου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σχολιάστε

Οι Παμμέγιστοι Ταξιάρχες του Δοχειαρίου

Θ.Π.Τάσιου

1. Μιά απ’ τις αλήθειες που κέρδισε ο σύγχρονος στοχασμός, είναι οτι η ανθρωπότητα έχει κατασφαγεί απ’ τους κατόχους της «Αλήθειας»: ελέω θεού βασιλείς, Ισλαμοφανατικούς, Ναζιστές, Μπολσεβίκους και τράβα κορδέλα. Αφησα προσώρας απ’ έξω την αν-Ιερη Εξέταση και τους ελκυστές της τουρκικής λαίλαπας στην Ευρώπη – τους «Σταυροφόρους» εννοώ. (Γιατί τους άφησα; Μα για να μή χρειασθεί να συμπλέω λεκτικώς με τους φονταμελιστές της Ανατολής, αλλ’ ούτε και με τους φονταμελιστές νεοχριστιανούς της Δύσεως που καθορμούν κατά του Απόλυτου Κακού!).

Θα υποστηρίξω σήμερα οτι αυτή ακριβώς η κατάκτηση του σύγχρονου στοχασμού, ενθαρρύνει τους μεταξύ ημών ορθολογιστές (χωρίς αντιεπιστημονικόν φανατισμό περι της επιστημονικής Αλήθειας) να εκτιμήσουν την αλήθεια των σεμνοπρεπώς θρησκευομένων – στην πρακτική καθημερινότητά-της, στη δύσκολη (και για τούτο ολβιοπάροχον) βιωματική πραγματικότητα, κι όχι στην όποια θεωρία του δόγματος. M’ άλλα λόγια, ελάτε να ζήσετε (για λίγες μέρες μόνο – μή φοβάστε) τον μοναστικό βίο του Αγίου Ορους, για να πεισθείτε οτι το πιθανότερο σχήμα της Αλήθειας θα είναι το πρίσμα μάλλον, παρά το επίπεδον…

2. Βοηθώντας τον οτρηρό Καθηγητή του Πολυτεχνείου Π. Τουλιάτον στην ολοκλήρωση των μελετών-του για την συντήρηση του οικοδομικού πλούτου της Μονής Δοχειαρίου, φιλοξενήθηκα για λίγο στην Μονή, με την χαμογελαστή έγκριση του Καθοδηγουμένου Γρηγορίου. Αντίθετα με την κοινή περί «απάνθρωπων» μοναστηρίων αντίληψη, εδώ η συνδυασμένη αισθητική ξαναθέτει το ερώτημα «πού τελειώνει η Τέχνη, και πού αρχίζει η Λατρεία»: Αρχιτεκτονική υψηλών επιτεύξεων, Ζωγραφική ανοιχτόχρωμη (εν πολλοίς της παλαιολόγειας αναγέννησης), Μουσική απ’ τις λεπτοφυέστερες (και χαρούμενες) εκδηλώσεις του βυζαντινού μέλους, Γεύσεις στην τράπεζα λιτές και ουσιώδεις, Τοπείο θαλασσοβουνίσιο πανέμορφο – όλα υπηρετούν την έκφραση, δηλαδή την αυτοσυνειδησία (άρα την αυθυπέρβαση). Κι έτσι ανοίγεται πλατύτερη η οδός προς το έξω Μυστήριον και προς τα έργα τα καλά εδώ-και-τώρα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σχολιάστε