Archive for category Μονές

Οι Παμμέγιστοι Ταξιάρχες του Δοχειαρίου

Θ.Π.Τάσιου

1. Μιά απ’ τις αλήθειες που κέρδισε ο σύγχρονος στοχασμός, είναι οτι η ανθρωπότητα έχει κατασφαγεί απ’ τους κατόχους της «Αλήθειας»: ελέω θεού βασιλείς, Ισλαμοφανατικούς, Ναζιστές, Μπολσεβίκους και τράβα κορδέλα. Αφησα προσώρας απ’ έξω την αν-Ιερη Εξέταση και τους ελκυστές της τουρκικής λαίλαπας στην Ευρώπη – τους «Σταυροφόρους» εννοώ. (Γιατί τους άφησα; Μα για να μή χρειασθεί να συμπλέω λεκτικώς με τους φονταμελιστές της Ανατολής, αλλ’ ούτε και με τους φονταμελιστές νεοχριστιανούς της Δύσεως που καθορμούν κατά του Απόλυτου Κακού!).

Θα υποστηρίξω σήμερα οτι αυτή ακριβώς η κατάκτηση του σύγχρονου στοχασμού, ενθαρρύνει τους μεταξύ ημών ορθολογιστές (χωρίς αντιεπιστημονικόν φανατισμό περι της επιστημονικής Αλήθειας) να εκτιμήσουν την αλήθεια των σεμνοπρεπώς θρησκευομένων – στην πρακτική καθημερινότητά-της, στη δύσκολη (και για τούτο ολβιοπάροχον) βιωματική πραγματικότητα, κι όχι στην όποια θεωρία του δόγματος. M’ άλλα λόγια, ελάτε να ζήσετε (για λίγες μέρες μόνο – μή φοβάστε) τον μοναστικό βίο του Αγίου Ορους, για να πεισθείτε οτι το πιθανότερο σχήμα της Αλήθειας θα είναι το πρίσμα μάλλον, παρά το επίπεδον…

2. Βοηθώντας τον οτρηρό Καθηγητή του Πολυτεχνείου Π. Τουλιάτον στην ολοκλήρωση των μελετών-του για την συντήρηση του οικοδομικού πλούτου της Μονής Δοχειαρίου, φιλοξενήθηκα για λίγο στην Μονή, με την χαμογελαστή έγκριση του Καθοδηγουμένου Γρηγορίου. Αντίθετα με την κοινή περί «απάνθρωπων» μοναστηρίων αντίληψη, εδώ η συνδυασμένη αισθητική ξαναθέτει το ερώτημα «πού τελειώνει η Τέχνη, και πού αρχίζει η Λατρεία»: Αρχιτεκτονική υψηλών επιτεύξεων, Ζωγραφική ανοιχτόχρωμη (εν πολλοίς της παλαιολόγειας αναγέννησης), Μουσική απ’ τις λεπτοφυέστερες (και χαρούμενες) εκδηλώσεις του βυζαντινού μέλους, Γεύσεις στην τράπεζα λιτές και ουσιώδεις, Τοπείο θαλασσοβουνίσιο πανέμορφο – όλα υπηρετούν την έκφραση, δηλαδή την αυτοσυνειδησία (άρα την αυθυπέρβαση). Κι έτσι ανοίγεται πλατύτερη η οδός προς το έξω Μυστήριον και προς τα έργα τα καλά εδώ-και-τώρα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σχολιάστε

Οι γάτες τ’ Αϊ-Νικόλα

Με αφορμή το ωραίο αυτό ποστ: The Holy Monastery of Saint Nicholas of the Cats (http://vatopaidi.wordpress.com/2011/06/02/the-holy-monastery-of-saint-nicholas-of-the-cats/), θυμήθηκα αυτό το ποίημα του Σεφέρη.

Παραθέτω ένα σχετικό απόσπασμα από το βιογραφικό βιβλίο του Ρόντρικ Μπήτον «Περιμένοντας τον Άγγελο»:

«Στο μεταξύ, στις αρχές Φεβρουαρίου ο Γιώργος ολοκληρώνει το ποίημα «Οι γάτες τ’ άη-Νικόλα». Έναυσμα για το ποίημα υπήρξε η πρώτη εικόνα από την Κύπρο που είχε αντικρίσει τα Χριστούγεννα του 1952, ωστόσο το είχε αφήσει ημιτελές όταν τα υπόλοιπα κυπριακά του ποιήματα τυπώθηκαν τρία χρόνια αργότερα. Τώρα το ξαναπιάνει· το λαϊκό παραμύθι για τις γάτες που είχαν σώσει το μοναστήρι από μια εισβολή φαρμακερών φιδιών μετατρέπεται στην ολοκληρωμένη μορφή του ποιήματος σε μια πικρή παραβολή της εποχής: μετά από μήνες, χρόνια και αιώνες αδυσώπητου αγώνα, οι δυνάμεις του καλού υπερισχύουν, απλώς και μόνον για να καταστραφούν κι εκείνες: Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σχολιάστε