Archive for category Πατέρες

Λίγες αναμνήσεις από το Γερο-Παΐσιο

«…Είχα την ευλογία ως φοιτητής να συναναστραφώ πολλάκις με το γέροντα Παΐσιο. Θυμάμαι ότι αυτός ο άνθρωπος ήταν για μένα πατέρας αληθινός, όπως τον νιώθαν και όσοι τον επισκέπτονταν με πνεύμα Θεού και όχι περιεργείας. Συνηθίσαμε να διαβάζουμε για τους σύγχρονους αυτούς αγίους τόσα πολλά – δε θα κάνω λόγο εδώ για την καπήλευση ή και την μυθοπλασία και φαντασιοκοπία αναφορικά με τους εν λόγω γέροντες – που τους φέρνουμε στο νου μας σαν εξωγήινα υπερφυσικά όντα που είχαν μόνιμη σύνδεση με το υπερπέραν και κάθε λέξη που έβγαινε από το στόμα τους είχε δογματικό κύρος, κάτι σαν το παπικό αλάθητο. Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα. Ήταν πρωτίστως και κυρίως τόσο καλές και όμορφες ψυχές που βλέποντάς τους καταλάβαινες ότι ο πλήρης και αυθεντικός άνθρωπος δε θα μπορούσε να είναι κάτι διαφορετικό από αυτούς και ότι ο Χριστός κατά την επί γης παρουσία του ήταν μια συγγενούς ποιότητας προσωπικότητα, σαν τους αγίους αυτούς γεροντάδες, με την πατρική τους καρδιά, που ξεχείλιζε από αγάπη και ταπείνωση…»

http://agioritikesmnimes.pblogs.gr/2011/06/2654-liges-anamnhseis-apo-to-gero-pa-sio.html

1 σχόλιο

Απόκρισις περί αναξίων αρχόντων

Αγ. Αναστασίου Σιναϊτη

Πηγή: Περιοδικό «Αγιορείτικη Μαρτυρία» τεύχος 7. Μάρτιος – Μάιος 1990. Σελ. 98-99.

Ερώτησις: Ο Απόστολος Παύλος λέει ότι οι εξουσίες τού κόσμου έχουν ταχθή από τον Θεό2. Πρέπει λοιπόν να δεχθούμε ότι κάθε άρχοντας η βασιλεύς ή Επίσκοπος προχειρίζεται στο αξίωμα αυτό από τον Θεό;

Απόκρισις: Ο Θεός λέει στον Νόμο: «Θα σας δώσω άρχοντας σύμφωνα με τις καρδιές σας»3. Είναι λοιπόν φανερό ότι οι μεν άρχοντες και οι βασιλείς που είναι άξιοι αυτής της τιμής προχειρίζονται στο αξίωμα αυτό από τον Θεό. Οι άλλοι πάλι που είναι ανάξιοι προχειρίζονται κατά παραχώρησιν η και βούλησιν τού Θεού σε ανάξιο λαό εξ αιτίας αυτής ακριβώς της αναξιότητός των. Και άκουσε σχετικά μερικές διηγήσεις.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

1 σχόλιο

Το χάρισμα της προσευχής

Ο στάρετς Σαμψών (+1979) παρακινούσε τα πνευματικά του παιδιά να παρακαλούν επίμονα το Θεό για την απόκτηση του χαρίσματος της προσευχής λέγοντας: “Δίδαξέ με, Κύριε, να προσεύχομαι, δεν ξέρω να προσεύχομαι”.

Μερικές φορές, συμπλήρωνε ο στάρετς, το μυστικό αυτό μας αποκαλύπτεται στη θεία λειτουργία όταν κοινωνούμε. Γνώρισα έναν ιερέα που δεν μπορούσε να μάθει να προσεύχεται. Κάποτε λοιπόν, την ώρα που κοινωνούσε, πήρε το Σώμα του Χριστού με το αριστερό του χέρι, το έβαλε πάνω στο δεξί και άρχισε να διαβάζει, όπως συνήθως, την ευχή: «Πιστεύω, Κύριε, και ομολογώ… ». Όταν τελείωσε, κι ενώ από τα μάτια του έτρεχαν δάκρυα, άρχισε να παρακαλεί θερμά: Μάθε με, Κύριε, να προσεύχομαι, δεν έμαθα ακόμα να προσεύχομαι. Μόνο που διαβάζω τις ευχές. Αμέσως, καθώς ο ίδιος διηγήθηκε, το πρόσωπό του φωτίστηκε από ένα αόρατο Φως και μέσα του άνοιξε ένας άλλος νους. Άρχισε τότε να διαβάζει για δεύτερη φορά το «Πιστεύω, Κύριε…» χωρίς να σηκώνει τα μάτια από το δεσποτικό Σώμα. Τον πλησιάζει ο διάκος και του λέει: Πάτερ, ο κόσμος περιμένει. Το κοινωνικό είχε τελειώσει, αλλά ο ιερέας, όσο κι αν προσπαθούσε, δεν μπορούσε να συνέλθει. Στεκόταν σαν να τα ‘χε χαμένα, σαν στήλη άλατος. Και τούτο, γιατί κατάλαβε τι είναι ή προσευχή. Ένιωσε πως αναστήθηκε. Από τότε έκλαιγε ασταμάτητα και ποτέ πια δεν μπόρεσε ν’ ατενίσει το πανάχραντο Σώμα του Κυρίου χωρίς δάκρυα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

1 σχόλιο

Το πλύσιμο του ποτηριού

(Διήγηση στάρετς Βαρσανούφιου)

Δόκιμος ακόμα, μια καλοκαιριάτικη νύχτα περπατούσα ανάμεσα στους κήπους της Σκήτης. Μόνος με μόνο τον Θεό. Πλησιάζοντας την μεγάλη λίμνη βλέπω τον μεγαλόσχημο π. Γεννάδιο. Από τότε πού πέρασε τον κατώφλι της Σκήτης είχαν περάσει 62 ολόκληρα χρόνια. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του δεν έβγαινε καθόλου από την Σκήτη. Είχε λησμονήσει εντελώς τον κόσμο. Στεκόταν ακίνητος με τα μάτια καρφωμένα στο νερό. Με τρόπο διακριτικό, για να μην τον τρομάξω, έκαμα αισθητή την παρουσία μου. Τον πλησίασα, και τον ερώτησα: Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

1 σχόλιο

Η φύση: ένα βιβλίο που διαβάζεται χωρίς γυαλιά ο Θεός

Ήταν χειμώνας με πολύ κρύο. Η εκκλησία παγωμένη και οι καλόγεροι στα στασίδια τους. Σε ένα στασίδι στεκόταν όρθιος ένα αγιασμένο γεροντάκι, ο πατήρ Ησύχιος 100 ετών (γεννήθηκε το 1895!). Μου είπε ο ηγούμενος να βάλω ένα ηλεκτρικό σώμα εκεί κοντά του για να ζεσταίνεται ο παππούς λίγο. Το πήγα. Μου λέει.

-Καλά, βρε συ, πώς ζεσταίνει αυτό το πράγμα; Έχεις βάλει τίποτα αναμμένα κάρβουνα μέσα;

-Όχι του λέω πάτερ. Από αυτό το άσπρο καλώδιο έρχεται η ζέστη.

-Βρε, από αυτό το πλαστικό έρχεται τόση ζέστη;

-Βέβαια, του λέω, από αυτό το ψιλό καλώδιο έρχεται η ζέστη.

-Μπρε συ και πού την βρίσκεις αυτή την ζέστη και την βάζεις μέσα στο πλαστικό; Με πειράζεις;

-Όχι πάτερ Ησύχιε αλήθεια σου λέω. Πέφτει το νερό με πίεση σε ένα μηχάνημα και παράγεται αυτή η δύναμη που περνάει μέσα από το καλώδιο και ζεσταίνει εσένα.

-Τι λες μπρε, το παγωμένο νερό τα κάνει όλα αυτά; Πώς παράγει ζέστη ένα παγωμένο πράγμα; Με κοροϊδεύεις;

-Πάτερ πίστεψέ με έτσι γίνεται.

Τότε σταμάτησε για λίγο σκεφτικός έπιασε τα άσπρα γενάκια του και μετά από λίγο είπε:

-Πω πω; σημεία των καιρών!

Ο παππούς θεωρούσε ότι έπρεπε κάτι να καις κάτι για να ζεσταίνεσαι. Τα άλλα όλα ήταν μαγικά γι αυτόν. Ήταν όμως έτσι; Την εποχή βέβαια του μεσαίωνα ένας πάπας-θεοπάλαβος θα μπορούσε να μας έχει στείλει στην λαιμητόμο ως δαιμονισμένους και μάγους. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σχολιάστε

The Secular Man and the Christian Man

The Secular Man has been the great threat to the Christian faith over the past two or more centuries. Disguised as the person is only only doing the “normal thing,” he lives in a godless world, where others can be tempted to live as though there were no God. Earlier I quoted Berdyaev, “If God does not exist, then man does not exist.” I would add to that that the God Who Exists must be everywhere present and filling all things, or He is no God and a false god. Let us renounce the “soft atheism” of the secular man and live always and everywhere for God. 

Many Orthodox writers have spoken about the nature of the secular world, the defining form of modernity. I take here an opportunity to make a small comparison between the secular man and the Christian.

The secular man may believe that there is a God, but he also believes that the situation and outcome of the world are dependent upon the actions of human beings.

The Christian man believes that there is a God, and that all things are in His hands.

The secular man believes in Progress. Life changes, and with good human direction, it changes for the better. Every new discovery stands on the shoulders of every previous discovery. In this way, life improves and always improves for the better. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σχολιάστε

Η απουσία του Θεού(Αντωνίου του Σουρόζ)

Μ’ αυτή την έννοια της αλήθειας πρέπει να παραδεχτούμε πως ο Θεός μπορεί και να είναι απών. Αυτή η απουσία φυσικά είναι υποκειμενική, αφού ο Θεός είναι πάντα παρών για τον καθένα μας. Μπορεί εν τούτοις να μείνει αόρατος και δυσνόητος, να μας διαφεύγει. Όσα είπαμε πιο πάνω για την ταπείνωση θα πρέπει να μας φανούν χρήσιμα εδώ. Όταν ο Θεός δε μας προσφέρεται, όταν δεν είμαστε σε θέση να νοιώσουμε την παρουσία Του, τότε πρέπει να βρούμε τη δύναμη να περιμένουμε με δέος και σεβασμό.

Υπάρχει όμως κι άλλο ένα στοιχείο σ’ αυτή την υποκειμενική απουσία του Θεού. Μια σχέση τότε μόνο μπορεί να είναι αληθινή όταν συντελείται σε κλίμα αμοιβαίας ελευθερίας.

Συχνά νοιώθουμε πως δεν έχουμε παρά να αρχίσουμε να προσευχόμαστε, για να υποχρεώσουμε τον Θεό να μας φανερωθεί· να Τον αναγκάσουμε να μας ακούσει, να μας επιτρέψει να νιώσουμε την παρουσία Του, να μας βεβαιώσει ότι μας ακούει. Αν ήταν έτσι, η σχέση δε θα ήταν ελεύθερη, θα ήταν μηχανική, δε θα ‘χε χαρά και αυθορμητισμό. Θα προϋπέθετε επιπλέον ότι βρισκόμαστε πάντοτε στην κατάλληλη φόρμα να δούμε τον Θεό.

Ο Αλφόνσος Σατωμπριάν σε ένα σημαντικό βιβλίο του περί προσευχής με τίτλο La Réponse du Seigneur (Η απάντηση του Κυρίου), μας λέγει πως η αισθητή απουσία του Θεού προέρχεται συνήθως από τη δική μας τύφλωση. Θα ήθελα να εξηγήσω αυτή τη φράση με ένα παράδειγμα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σχολιάστε

Μιγάδες

Με αφορμή την θέση αυτή του Οσίου Θεοφάνους του εγκλείστου:

Η αποφυγή του κόσμου είναι κοινός τόπος πατερικά. Νομίζω ότι είναι σαφές ότι αυτός είναι ο δρόμος. Το γεγονός αυτόν δεν προκύπτει απλώς από εκτεταμένα αποσπάσματα των Ψαλμών, στα οποία περιγράφεται με ενάργεια και παραστατικότητα η σκληρή αντιπαράθεση μεταξύ του προσευχομένου ανθρώπου του Θεού και των εκπροσώπων του Κόσμου, που φτάνει σε σημείο ύβρεων, διώξεων και χλεύης: φτάνει ως δεδομένο μέγεθος στον Κύριο που μας περιγράφει το πρόβλημα σε μια αράδα, ανοίγοντάς μας διάπλατα την προοπτική της παρουσίας Του-«εν τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε! Εγώ νενίκηκα τον κόσμον.»- και γίνεται αντικίμενο ωραιότατης επεξεργασίας στην Α’ καθολική Επιστολή του ηγαπημένου, Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου («εάν τις αγαπά τον κόσμον, ουκ έστιν η αγάπη του Πατρός εν αυτώ» και «παν το εν τω κόσμω, η επιθυμία της σαρκός και η επιθυμία των οφθαλμών και η αλλαζονεία του βίου…», Α’ Ιωαν. β’ 15-16). Αλλά και εκτός γραφικών αναφορών, νομίζω ότι όλη η ορθόδοξη πατερική θεολογία βασίζεται αποφασιστικά σε αυτόν τον πυλώνα. Αποκορύφωμα είναι η διδασκαλία μέσω της βιοτής, η αποδοχή του λόγου και ανάληψη του εγχειρήματος εμπράκτως και στα όριά του, από τους μεγάλους αθλητές της αγάπης προς τον Θεό πατέρες, αναχωρητές, ασκητές και μοναχούς, οι οποίοι κατέλιπαν έμπρακτο υπόδειγμα ζωής.

Φυσικά το Ευαγγέλιο είναι ένα για όλους- δεν υπάρχει άλλο για τους αναχωρητές και άλλο για τους κοσμικούς. Η αποταγή του κόσμου, του κοσμικού πνεύματος και τρόπου, ισχύει για όλους. Πώς το ακολουθεί κανείς, όμως, εδώ στον κόσμο; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

1 σχόλιο

«Πώς να βαδίσει κανείς κάπου ανάμεσα;»

Βιοτικά έργα και βιοτικές μέριμνες.

Οι κοσμικοί ασχολούνται με τα κοσμικά έργα. Οι αρνητές του κόσμου με τα ουράνια. Εσείς είστε μισο­κοσμική. Πώς να βαδίσει κανείς κάπου ανάμεσα;… Ο φίλος του κόσμου είναι εχθρός του Θεού. Φαίνεται να μην υπάρχει μέση κατάσταση. Ωστόσο, χωρίς κοσμικά και βιοτικά έργα. χωρίς κοσμικές και βιοτικές ασχολίες, δεν μπορούμε να ζήσουμε. Τι θα κάνουμε, λοιπόν; Απλούστατα, εξωτερικά μεν θα εκτελούμε κάθε αναγκαίο βιοτικό έργο, εσωτερικά όμως θα μένουμε μακριά του, δεν θ’ αφήνουμε δηλαδή την καρδιά μας να αιχμαλωτίζεται απ’ αυτό.

Όλα τα βιοτικά έργα απαιτούν φροντίδες και μέριμνες. Αλλά μπορούμε σχεδόν πάντοτε να τα μεταποιήσουμε σε έργα αγάπης, υπομονής και υποταγής στη βουλή του Θεού. Άλλωστε, κατά την εκτέλεση ακόμα και των πιο πολυμέριμνων εργασιών, έχουμε τη δυνατότητα να διατηρούμε μέσα μας την προσευχή. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σχολιάστε

Πνευματικές νουθεσίες (Γέροντος Πορφύριου Καυσοκαλυβίτη)

* «Υπάρχουν τρεις τρόποι πνευματικής ζωής. Ο πρώτος είναι να έχεις μία αρρώστια. ό δεύτερος είναι να κάνεις όλες τις δουλειές με χαρά. και ο τρίτος είναι να υπακούς σε Γέροντα. Αυτό το τελευταίον έχει τί το περισσόν».

* «Να λυώνεις επάνω στην εργασία σου. Να εργάζεσαι, όμως, μ’ ευλάβεια, να έχεις πίστη μέσα σου και προσευχή. Μ’ αυτό τον τρόπο θ’ αγιάσεις».

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σχολιάστε