Archive for category Ποίηση

Σαν όλα τ’αλλα νά’ναι αμελητέα, και μόνο εσύ, εσύ, εσύ

Τα πάθη της βροχής

Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών
άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα
μ'αυτόν τον νικημένο πάντα ήχο
σί, σί, σί.
Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος,
ήχος κανονικός κανονικής βροχής.

Όμως ο παραλογισμός
άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση
μού'μαθε για τους ήχους.
Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή,
σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα,
κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν
και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ.

Κάθε σταγόνα κι ένα εσύ,
όλη τη νύχτα
ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος, 
αξημέρωτος ήχος, 
αξημέρωτη ανάγκη εσύ,
βραδύγλωσση βροχή,
σαν πρόθεση ναυαγισμένη 
κάτι μακρύ να διηγηθεί 
και λέει μόνο εσύ, εσύ,
νοσταλγία δισύλλαβη,
ένταση μονολεκτική,
το ένα εσύ σαν μνήμη,
το άλλο σαν μομφή
και σαν μοιρολατρία,
τόση βροχή για μια απουσία,
τόση αγρύπνια για μια λέξη,
πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή 
μ'αυτή της τη μεροληψία
όλο εσύ, εσύ, εσύ
σαν όλα τ'άλλα νά'ναι αμελητέα
και μόνο εσύ, εσύ, εσύ.

Κική Δημουλά, Το λίγο του κόσμου

Σχολιάστε

«Λανθάνουμε, δεν είν’αυτός στο δρόμο»

Διαβάζω ότι ο τετιμημένος με το αξίωμα του Α’ Αντιπροέδρου της Κυβερνήσεως κ. Θεόδωρος Πάγκαλος, προφήτευσε ως μάντης κακών, λαϊκές εξεγέρσεις, τανκς στους δρόμους, αιματοχυσία, πείνα και πλιάτσικο, αν δεν ψηφιστεί το Μεσοπρόθεσμο.

Ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι δεν θεωρώ βάσιμη την απειλή. Ανεξαρτήτως του ότι αυτό το λεκτικό σχήμα της ψυχολογικής πίεσης με τέτοια αφόρητη απλοποίηση σε μανιχαϊστικά δίπολα έχει κουράσει και ξεφτίσει, δημιουργώντας ήδη σοβαρότατη αντί-δραση. Ανεξαρτήτως της ευθύνης του προφητεύοντος παρρησιαστή στην διαμόρφωση της ζοφερής καταστάσεως την οποία αφοριστικά περιγράφει αποστασιοποιούμενος και νίπτων χείρας από την βρωμερή τύχη της βρωμερής πλέμπας. Ανεξαρτήτως της γνωστής αμετροέπειας και του δι’αυτής εκδηλούμενου συναφούς νοητικού κολλήματος του κ. Α’ Αντιπροέδρου….

Υπάρχει κάτι ακόμη περισσότερο: δεν σκέφτεται κανείς (μα κανείς!) εκεί στην Κυβέρνηση, στα δι’αυτής ελεγχόμενα κράζοντα παπαγαλάκια, στους προκλητικούς ετερο-(φερέ)φωνους δημοσιογράφους και στοχαστες και σε όποιον προσπαθεί με νύχια και με δόντια να πείσει χονδροειδώς, ακόμα και με απειλές και προφητείες κακών, ότι με αυτόν τον τρόπο συνδιαμορφώνει την αντί-δραση; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

2 Σχόλια

Eskapismus (Hans Magnus Enzensberger)

Eskapismus, ruft ihr mir zu,
vorwurfsvoll.
Was denn sonst, antworte ich,
bei diesem Sauwetter!-
spanne den Regenschirm auf
und erhebe mich in die Lüfte.
Von euch gesehen,
werde ich immer kleiner und kleiner,
bis ich verschwunden bin.
Ich hinterlasse nichts weiter
als eine Legende,
mit der ihr Neidhammel,
wenn es draußen stürmt,
euern Kindern in den Ohren liegt,
damit sie euch nicht davonfliegen.

Σχολιάστε

Σχολιάστε

Ανίκανα και μισοζαλισμένος… (Οροφέρνης)

Aυτός που εις το τετράδραχμον επάνω
μοιάζει σαν να χαμογελά το πρόσωπό του,
το έμορφο, λεπτό του πρόσωπο,
αυτός είν’ ο Οροφέρνης Aριαράθου.

Παιδί τον έδιωξαν απ’ την Καππαδοκία,
απ’ το μεγάλο πατρικό παλάτι,
και τον εστείλανε να μεγαλώσει
στην Ιωνία, και να ξεχασθεί στους ξένους.

A εξαίσιες της Ιωνίας νύχτες
που άφοβα, κ’ ελληνικά όλως διόλου
εγνώρισε πλήρη την ηδονή.
Μες στην καρδιά του, πάντοτε Aσιανός·
αλλά στους τρόπους του και στην λαλιά του Έλλην,
με περουζέδες στολισμένος, ελληνοντυμένος,
το σώμα του με μύρον ιασεμιού ευωδιασμένο,
κι απ’ τους ωραίους της Ιωνίας νέους,
ο πιο ωραίος αυτός, ο πιο ιδανικός.

Κατόπι σαν οι Σύροι στην Καππαδοκία
μπήκαν, και τον εκάμαν βασιλέα,
στην βασιλεία χύθηκεν επάνω
για να χαρεί με νέον τρόπο κάθε μέρα,
για να μαζεύει αρπαχτικά χρυσό κι ασήμι,
και για να ευφραίνεται, και να κομπάζει,
βλέποντας πλούτη στοιβαγμένα να γυαλίζουν.
Όσο για μέριμνα του τόπου, για διοίκησι —
ούτ’ ήξερε τι γένονταν τριγύρω του.

Οι Καππαδόκες γρήγορα τον βγάλαν·
και στην Συρία ξέπεσε, μες στο παλάτι
του Δημητρίου να διασκεδάζει και να οκνεύει.

Μια μέρα ωστόσο την πολλήν αργία του
συλλογισμοί ασυνείθιστοι διεκόψαν·
θυμήθηκε που απ’ την μητέρα του Aντιοχίδα,
κι απ’ την παληάν εκείνη Στρατονίκη,
κι αυτός βαστούσε απ’ την κορώνα της Συρίας,
και Σελευκίδης ήτανε σχεδόν.
Για λίγο βγήκε απ’ την λαγνεία κι απ’ την μέθη,
κι ανίκανα, και μισοζαλισμένος
κάτι εζήτησε να ραδιουργήσει,
κάτι να κάμει, κάτι να σχεδιάσει,
κι απέτυχεν οικτρά κι εξουδενώθη.

Το τέλος του κάπου θα γράφηκε κ’ εχάθη·
ή ίσως η ιστορία να το πέρασε,
και, με το δίκιο της, τέτοιο ασήμαντο
πράγμα δεν καταδέχθηκε να το σημειώσει.

Aυτός που εις το τετράδραχμον επάνω
μια χάρι αφήκε απ’ τα ωραία του νειάτα,
απ’ την ποιητική εμορφιά του ένα φως,
μια μνήμη αισθητική αγοριού της Ιωνίας,
αυτός είν’ ο Οροφέρνης Aριαράθου.

Κ.Π.Καβάφης

Σχολιάστε

Die Unsterblichen

Immer wieder aus der Erde Tälern
Dampft zu uns empor des Lebens Drang:
Wilde Not, berauschter Überschwang,
Blutiger Rauch von tausend Henkersmählern,
Krampf der Lust, Begierde ohne Ende,
Mörderhände, Wuchererhände, Beterhände.
Angst- und lustgepeitschter Menschenschwarm
Dunstet schwül und faulig, roh und warm,
Atmet Seligkeit und wilde Brünste,
Frisst sich selbst und speit sich wieder aus,
Brütet Kriege aus und holde Künste,
Schmückt mit Wahn das brennende Freudenhaus,
Schlingt und zehrt und hurt sich durch die grellen
Jahrmarktsfreuden seiner Kinderwelt,
Hebt für jeden neu sich aus den Wellen,
Wie sie jedem einst zu Kot zerfällt.

Wir dagegen haben uns gefunden
In des Äthers sterndurchglänztem Eis,
Kennen keine Tage, keine Stunden,
Sind nicht Mann noch Weib, nicht jung noch Greis.
Eure Sünden sind und eure Ängste,
Euer Mord und eure geilen Wonnen
Schauspiel uns gleich wie die kreisenden Sonnen,
Jeder Tag ist uns der längste.
Still zu eurem zuckenden Leben nickend,
Still in die sich drehenden Sterne blickend,
Atmen wir des Weltraums Winter ein,
Sind befreundet mit dem Himmelsdrachen;
Kühl und wandellos ist unser ewiges Sein,
Kühl und sternhell unser ewiges Lachen.

(Hermann Hesse)

Σχολιάστε

Steppenwolf

Ich Steppenwolf trabe und trabe,
Die Welt liegt voller Schnee,
Vom Birkenbaum flügelt ein Rabe,
Aber nirgends ein Hase, nirgends ein Reh!
In die Rehe bin ich so verliebt,
Ach wenn ich doch eins fände!
Ich nähm’s in die Zähne, in die Hände,
Das ist das Schönste, was es gibt.
Ich wäre der Holden so von Herzen gut,
Fräße mich tief in ihre zärtlichen Keulen,
Tränke mich satt an ihrem hellroten Blut,
Um nachher die ganze Nacht einsam zu heulen.
Sogar mit einem Hasen wär ich zufrieden,
Süß schmeckt sein warmes Fleisch in der Nacht-
Ach, ist denn alles von mir geschieden,
Was das Leben ein bisschen fröhlicher macht?
An meinem Schwanz ist das Haar schon grau,
Auch kann ich nicht mehr ganz deutlich sehen,
Schon vor Jahren starb meine liebe Frau.
Und nun trabe ich und träume von Rehen,
Trabe und träume von Hasen,
Höre den Wind in der Winternacht blasen,
Tränke mit Schnee meine brennende Kehle,
Trage dem Teufel zu meine arme Seele.

Hermann Hesse

 

http://zorgblue.blogspot.com/2008/11/steppenwolf.html

Σχολιάστε

Lessness

Lessness (by Samuel Beckett)

Ruins true refuge long last towards which so many false time out of mind. All sides endlessness earth sky as one no sound no stir. Grey face two pale blue little body heart beating only up right. Blacked out fallen open four walls over backwards true refuge issueless.

Scattered ruins same grey as the sand ash grey true refuge. Four square all light sheer white blank planes all gone from mind. Never was but grey air timeless no sound figment the passing light. No sound no stir ash grey sky mirrored earth mirrored sky. Never but this changelessness dream the passing hour.

(…)

Το κείμενο του Beckett δημοσιεύτηκε το 1969 στα γαλλικά με τον τίτλο «Sans», και τον επόμενο χρόνο στα αγγλικά με τον τίτλο «Lessness». Με τυπικά μπεκετικό τρόπο συνδέεται με ένα προηγούμενο κείμενό του, που τιτλοφορείται «Ping» στα αγγλικά (1967) και «Bing» στα γαλλικά (1966). Το έργο αυτό είναι μία μικρή λεκτική κατασκευή από φράσεις που επαναλαμβάνονται με μικρές παραλλαγές. Ένα γυμνό λευκό σώμα, μόνο, ορθό, είναι κλεισμένο μέσα σε ένα ορθογώνιο παραλληλεπίπεδο 1Χ1Χ2 γυάρδες, «λευκό πάνω σε λευκό αόρατο». Τα μέλη είναι κολλημένα στο σώμα, η μύτη, τα αυτιά, το στόμα είναι λευκές τρύπες -όλα «σα ραμμένα». Η λέξη πινγκ προηγείται αλλά ίσως και να προκαλεί τη μετάβαση από μία καθηλωμένη θέση σε άλλη («πινγκ καθηλωμένος αλλού»).

Το κείμενο του «Χωρίς» γεννιέται από εξήντα προτάσεις οι οποίες επαναλαμβάνονται δύο φορές, μία στο πρώτο μισό και μία στο δεύτερο μισό του κειμένου. […] Μπορούμε να συνοψίσουμε την ανάλυσή μας του «Χωρίς» λέγοντας ότι η γλώσσα και ο κόσμος του έργου χαρακτηρίζονται από την επανάληψη και την παραλλαγή: λεκτικών ατόμων, συνδυασμών τους και προτάσεων, η γλώσσα του· εξωτερικών και εσωτερικών καταστάσεων, ο κόσμος του. Επιπλέον ότι με τον κόσμο του έργου συνδέεται μια έντονα εκφραστική (συγκινησιακή) ποιότητα. Τέλος, ότι η γλώσσα (επομένως και ο κόσμος) του έργου προκύπτει από ένα συνδυασμό του τυχαίου με τους κανόνες του συντακτικού και της σημασιολογικής συνέπειας. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

4 Σχόλια

Την απόκριση του Οιδίποδα

(Γιῶργος Σεφέρης – Ὁμιλία κατὰ τὴν ἀπονομὴ τοῦ Νόμπελ Λογοτεχνίας στὴ Στοκχόλμη)

Τούτη τὴν ὥρα αἰσθάνομαι πὼς εἶμαι ὁ ἴδιος μία ἀντίφαση. Ἀλήθεια, ἡ Σουηδικὴ Ἀκαδημία, ἔκρινε πὼς ἡ προσπάθειά μου σὲ μία γλώσσα περιλάλητη ἐπὶ αἰῶνες, ἀλλὰ στὴν παροῦσα μορφή της περιορισμένη, ἄξιζε αὐτὴ τὴν ὑψηλὴ διάκριση. Θέλησε νὰ τιμήσει τὴ γλώσσα μου, καὶ νὰ – ἐκφράζω τώρα τὶς εὐχαριστίες μου σὲ ξένη γλώσσα. Σᾶς παρακαλῶ νὰ μοῦ δώσετε τὴ συγνώμη ποὺ ζητῶ πρῶτα -πρῶτα ἀπὸ τὸν ἑαυτό μου.

Ἀνήκω σὲ μία χώρα μικρή. Ἕνα πέτρινο ἀκρωτήρι στὴ Μεσόγειο, ποὺ δὲν ἔχει ἄλλο ἀγαθὸ παρὰ τὸν ἀγώνα τοῦ λαοῦ, τὴ θάλασσα, καὶ τὸ φῶς τοῦ ἥλιου. Εἶναι μικρὸς ὁ τόπος μας, ἀλλὰ ἡ παράδοσή του εἶναι τεράστια καὶ τὸ πράγμα ποὺ τὴ χαρακτηρίζει εἶναι ὅτι μας παραδόθηκε χωρὶς διακοπή. Ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα δὲν ἔπαψε ποτέ της νὰ μιλιέται. Δέχτηκε τὶς ἀλλοιώσεις ποὺ δέχεται καθετὶ ζωντανό, ἀλλὰ δὲν παρουσιάζει κανένα χάσμα. Ἄλλο χαρακτηριστικὸ αὐτῆς τῆς παράδοσης εἶναι ἡ ἀγάπη της γιὰ τὴν ἀνθρωπιά, κανόνας της εἶναι ἡ δικαιοσύνη. Στὴν ἀρχαία τραγωδία, τὴν ὀργανωμένη μὲ τόση ἀκρίβεια, ὁ ἄνθρωπος ποὺ ξεπερνᾶ τὸ μέτρο, πρέπει νὰ τιμωρηθεῖ ἀπὸ τὶς Ἐρινύες. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

2 Σχόλια

Οι γάτες τ’ Αϊ-Νικόλα

Με αφορμή το ωραίο αυτό ποστ: The Holy Monastery of Saint Nicholas of the Cats (http://vatopaidi.wordpress.com/2011/06/02/the-holy-monastery-of-saint-nicholas-of-the-cats/), θυμήθηκα αυτό το ποίημα του Σεφέρη.

Παραθέτω ένα σχετικό απόσπασμα από το βιογραφικό βιβλίο του Ρόντρικ Μπήτον «Περιμένοντας τον Άγγελο»:

«Στο μεταξύ, στις αρχές Φεβρουαρίου ο Γιώργος ολοκληρώνει το ποίημα «Οι γάτες τ’ άη-Νικόλα». Έναυσμα για το ποίημα υπήρξε η πρώτη εικόνα από την Κύπρο που είχε αντικρίσει τα Χριστούγεννα του 1952, ωστόσο το είχε αφήσει ημιτελές όταν τα υπόλοιπα κυπριακά του ποιήματα τυπώθηκαν τρία χρόνια αργότερα. Τώρα το ξαναπιάνει· το λαϊκό παραμύθι για τις γάτες που είχαν σώσει το μοναστήρι από μια εισβολή φαρμακερών φιδιών μετατρέπεται στην ολοκληρωμένη μορφή του ποιήματος σε μια πικρή παραβολή της εποχής: μετά από μήνες, χρόνια και αιώνες αδυσώπητου αγώνα, οι δυνάμεις του καλού υπερισχύουν, απλώς και μόνον για να καταστραφούν κι εκείνες: Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σχολιάστε