Archive for category Uncategorized

Είμαστε εδώ…. Εμείς δεν φεύγουμε. Ούτε ξεχνάμε.

Advertisements

Σχολιάστε

Προς Χριστόν

Τίς η τυρρανίς; ‘ηλθον εις βίον, καλώς.

Τί δε στροβούμαι ταις βίου τρικυμίαις;

Ερώ λόγον, θρασύν μεν, αλλ’όμως ερώ:

Ει μη σος είην, ηδίκημαι Χριστέ μου.

Γεννώμεθ’, εκλυόμεθ’, εκπληρούμεθα,

υπνώ, καθεύδω, γρηγορώ, πορεύομαι,

νοσούμεν, ευεκτούμεν, ηδοναί, πόνοι.

Ωρών μετασχείν ηλίου, τούτων ά γης,

θανείν, σαπήναι σάρκα. Ταύτα και βοτών,

ά δύσκλεα μεν, αλλ’όμως ανεύθυνα.

Τί ουν εμοί το πλείον; ουδέν, ή Θεός.

Ει μη σος είην, ηδίκημαι Χριστέ μου.

Αγ. Γρηγορίου Θεολόγου

Ποιήματα, ΟΔ’

Προς τί η τυραννία; ήρθα στη ζωή, καλώς.

Γιατί χτυπιέμαι από τις τρικυμίες της ζωής;

Θα πω έναν λόγο, θρασύ μεν, αλλά θα τον πω:

Αν δεν ήμουν δικός Σου, θά’μουν, Χριστέ μου, αδικημένος.

Γεννιόμαστε, λιώνουμε, ολοκληρωνόμαστε,

νυστάζω, κοιμάμαι, αγρυπνώ, περπατώ,

αρρωσταίνουμε, είμαστε υγιείς, απολαύσεις, πόνοι.

Να ζεις τους κύκλους του ήλιου, όσους είναι της γης,

να πεθάνεις, να σαπίσει η σάρκα σου. Αυτά περνάν και τα ζώα,

που είναι μεν άτιμα, αλλ’όμως ανεύθυνα.

Τί είμαι εγώ λοιπόν παραπάνω; Τίποτα, εκτός απ’τον Θεό.

Αν δεν ήμουν δικός Σου, θά’μουν, Χριστέ μου, αδικημένος.

Σχολιάστε

Εάν δεν υπήρ­χε το πλήθος των τοκιστών, δεν θα υπήρχε το πλή­θος των πεινασμένων

«Εάν δεν υπήρ­χε το πλήθος των τοκιστών, δεν θα υπήρχε το πλή­θος των πεινασμένων.

Διάλυσε την συμμορία σου, και όλοι θα αποκτήσουμε την αυτάρκεια. Ολοι κατηγορούν τους τοκιστές, και δεν θεραπεύεται το κακό α­πό τον νόμο, τους προφήτες και τους Ευαγγελιστές. Οπως λοιπόν λέγει ο θεσπέσιος Αμώς: «ακούσατε, σεις που συντρίβετε το πρωΐ τον πτωχό και καταδυ­ναστεύετε τους πτωχούς επάνω στην γη, εσείς που λέγετε πότε θα περάσει ο μήνας, και να κάνουμε νέα συναλλαγή» (Αμώς 8, 4 εξ). Διότι ούτε οι πατέ­ρες τόσον χαίρονται όταν γεννώνται τα παιδιά τους, όσον χαίρονται οι τοκιστές όταν συμπληρώ­νονται οι μήνες…»

(Αγίου Γρηγορίου Νύσσης, Κατά των τοκιζόντων, από: Alopsis)

Γιόρταζε η μνήμη του Αγίου χθες κι είχε πολλά να πει για κάθε ενδιαφερόμενο.

Έπεσα επάνω σ’αυτό το κομματάκι. Στοιχειωδώς αν λειτουργούσαμε ως χριστιανοί κι αν όντως είχαμε φτιάξει χριστιανικές κοινωνίες, τα πράγματα δε θά’ταν έτσι ζοφερά.

Από πού κι ως πού θεμέλιο των κοινωνιών μας είναι τάχα η πίστη; Ποιά πίστη; Η τραβηγμένη απ’τα μαλλιά κι ερμηνευμένη κατά το δοκούν για να μπορούμε να ζούμε ανεξέλεγκτα;

Γιατί να σωθεί και με ποιά βοήθεια ποιά τράπεζα και ποιό πιστωτικό (δανειστικό) ίδρυμα; Για να συνεχίσει την αδικία και την σύνθλιψη του κάθε ανθρώπου που βρίσκεται σε ανάγκη;

Έχει μεγάλο ενδιαφέρον ολόκληρο το κείμενο, την ανάγνωση του οποίου συνιστώ ανεπιφύλακτα. Μερικά πράγματα δεν αλλάζουν, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Γιατί η ανθρώπινη φύση παραμένει η ίδια στον χρόνο, τα ίδια πάθη την διεκδικούν, τους ίδιους πολέμους έχει.

Ας έχουμε την ευχή του Αγίου, του «Πατέρα Πατέρων». Για τον οποίο εγράφη ότι ήταν «μη εκ του τόπου σεμνυνόμενος, αλλά τον τόπον σεμνύνων εφ’ εαυτού».

1 σχόλιο

Σοφία Σειράχ, κεφ. 2

1 ΤΕΚΝΟΝ, εἰ προσέρχῃ δουλεύειν Κυρίῳ Θεῷ, ἑτοίμασον τὴν ψυχήν σου εἰς πειρασμόν·2 εὔθυνον τὴν καρδίαν σου καὶ καρτέρησον καὶ μὴ σπεύσῃς ἐν καιρῷ ἐπαγωγῆς·3 κολλήθητι αὐτῷ καὶ μὴ ἀποστῇς, ἵνα αὐξηθῇς ἐπ᾿ ἐσχάτων σου.

4 πᾶν ὃ ἐὰν ἐπαχθῇ σοι, δέξαι καὶ ἐν ἀλλάγμασι ταπεινώσεώς σου μακροθύμησον·

5 ὅτι ἐν πυρὶ δοκιμάζεται χρυσὸς καὶ ἄνθρωποι δεκτοὶ ἐν καμίνῳ ταπεινώσεως.

6 πίστευσον αὐτῷ, καὶ ἀντιλήψεταί σου· εὔθυνον τὰς ὁδούς σου καὶ ἔλπισον ἐπ᾿ αὐτόν.

7 οἱ φοβούμενοι τὸν Κύριον ἀναμείνατε τὸ ἔλεος αὐτοῦ καὶ μὴ ἐκκλίνητε, ἵνα μὴ πέσητε.

8 οἱ φοβούμενοι Κύριον πιστεύσατε αὐτῷ, καὶ οὐ μὴ πταίσῃ ὁ μισθὸς ὑμῶν.

9 οἱ φοβούμενοι Κύριον ἐλπίσατε εἰς ἀγαθὰ καὶ εἰς εὐφροσύνην αἰῶνος καὶ ἐλέους.

10 ἐμβλέψατε εἰς ἀρχαίας γενεὰς καὶ ἴδετε· τίς ἐνεπίστευσε Κυρίῳ καὶ κατῃσχύνθη; ἢ τίς ἐνέμεινε τῷ φόβῳ αὐτοῦ καὶ ἐγκατελείφθη; ἢ τίς ἐπεκαλέσατο αὐτόν, καὶ ὑπερεῖδεν αὐτόν;

11 διότι οἰκτίρμων καὶ ἐλεήμων ὁ Κύριος καὶ ἀφίησιν ἁμαρτίας καὶ σώζει ἐν καιρῷ θλίψεως.

12 οὐαὶ καρδίαις δειλαῖς καὶ χερσὶ παρειμέναις καὶ ἁμαρτωλῷ ἐπιβαίνοντι ἐπὶ δύο τρίβους.

13 οὐαὶ καρδίᾳ παρειμένῃ, ὅτι οὐ πιστεύει· διὰ τοῦτο οὐ σκεπασθήσεται.

14 οὐαὶ ὑμῖν τοῖς ἀπολωλεκόσι τὴν ὑπομονήν· καὶ τί ποιήσετε ὅταν ἐπισκέπτηται ὁ Κύριος;

15 οἱ φοβούμενοι Κύριον οὐκ ἀπειθήσουσι ρημάτων αὐτοῦ, καὶ οἱ ἀγαπῶντες αὐτὸν συντηρήσουσι τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ.

16 οἱ φοβούμενοι κύριον ζητήσουσιν εὐδοκίαν αὐτοῦ, καὶ οἱ ἀγαπῶντες αὐτὸν ἐμπλησθήσονται τοῦ νόμου.

17 οἱ φοβούμενοι Κύριον ἑτοιμάσουσι καρδίας αὐτῶν καὶ ἐνώπιον αὐτοῦ ταπεινώσουσι τὰς ψυχὰς αὐτῶν.

18 ἐμπεσούμεθα εἰς χεῖρας Κυρίου καὶ οὐκ εἰς χεῖρας ἀνθρώπων· ὡς γὰρ ἡ μεγαλωσύνη αὐτοῦ, οὕτως καὶ τὸ ἔλεος αὐτοῦ.

(Κείμενο από myriobiblos)

(Δεν πιστεύω ότι χρειάζεται μετάφραση. μια πρόχειρη παραθέτω στην διπλανή στήλη)

1 Παιδί μου, αν προσέρχεσαι να υπηρετήσεις τον Κύριο τον Θεό, ετοίμασε την ψυχή σου για πειρασμό·2 Κάνε ευθεία την καρδιά σου και γίνε καρτερικός και μην παρασυρθείς από οποιαδήποτε παρόρμηση όταν έρθει ο πειρασμός·3 Προσκολλήσου στον Θεό και μην απομακρυνθείς, για να σε ευλογήσει στο τέλος.

4 Ό,τι σου έρθει, δέξου το κι ακόμα κι αν ταπεινωθείς, υπόμεινε με μακροθυμία·

5 Γιατί στη φωτιά δοκιμάζεται ο χρυσός και οι άνθρωποι γίνονται δεκτοί μέσα από καμίνι ταπεινώσεως.

6 Εμπιστεύσου στον Θεό και θα σε στηρίξει· κάνε ευθείς τους τρόπους σου και έλπιζε σ’ Αυτόν.

7 Όσοι σέβεστε και φοβείστε τον Κύριο αναμείνατε το έλεός Του και μην παρεκκλίνετε, για να μην πέσετε·

8 Οι φοβούμενοι τον Κύριο εμπιστευθείτε σ’ Αυτόν και δεν θα χαθεί ο μισθός σας.

9 Οι φοβούμενοι τον Κύριο ελπίσατε σε αγαθά, αιώνια ευφροσύνη κι έλεος.

10 Παρατηρείστε στις αρχαίες ακόμα γενεές και δείτε: ποιος εμπιστεύθηκε τον Κύριο και διαψεύσθηκε; Ή ποιος ενέμεινε στον φόβο Του κι εγκαταλείφθηκε; Ή ποιος τον επικαλέσθηκε και ο Κύριος τον αγνόησε;

11 Γιατί είναι οικτίρμων και ελεήμων ο κύριος και συγχωρεί αμαρτίες και σώζει στον καιρό της θλίψεως.

12 Αλίμονο στις δειλές καρδιές και στα παραλυμένα χέρια και στον αμαρτωλό που περπατάει σε δύο δρόμους (μη μένοντας αποκλειστικά στον δρόμο του Θεού).

13 Αλίμονο στην παραλυμένη καρδιά, γιατί δεν πιστεύει· γι’αυτό και δεν θα σκεπασθεί.

14 Αλίμονο σ’εσάς που χάσατε την υπομονή· και τι θα κάνετε όταν έρθει ο Κύριος;

15 Οι φοβούμενοι τον Κύριο δεν θ’απειθήσουν στους λόγους Του και όσοι Τον αγαπούν θα διατηρήσουν τις οδούς Του.

16 Οι φοβούμενοι τον Κύριο θα ζητήσουν την ευδοκία Του και όσοι Τον αγαπούν θα έχουν έννομη ανταμοιβή.

17 Οι φοβούμενοι τον Κύριο θα ετοιμάσουν τις καρδιές τους και θα ταπεινώσουν μπροστά Του την ψυχή τους .

18 Ας πέσουμε στα χέρια του Κυρίου, όχι σε χέρια ανθρώπων· γιατί όσο το μεγαλείο Του, τόσο και το έλεός Του.

 

Σχολιάστε

«Ουκ εν σοφία λόγου»

Πώς φτάνει κανείς να επιλέγει να μην κάνει χρήση των όποιων ισχυρών όπλων διαθέτει;

Η θεματική πρόταση είναι τόσο έντονη που φτάνει να λέει και περισσότερα από το κείμενο που την αναλύει: «… ευαγγελίζεσθαι, ουκ εν σοφία λόγου, ίνα μη κενωθή ο σταυρός του Χριστού» (Α’ Κορινθ. 1,17 επ.).

Ο λόγος του Θεού δεν έρχεται μέσα από εξεζητημένες φιλοσοφικές θεωρήσεις. Δεν επιδιώκεται η τρέχουσα ιδεολογική υπερίσχυση ώστε να χρησιμοποιηθεί αυτή ως επιχείρημα. Δεν είναι λόγος επιχειρημάτων. Ούτε λόγος συντεταγμένης σοφίας.

Ο Παύλος, ο οποίος εξελέγη «ευαγγελίζεσθαι», όπως προκύπτει και από τα κείμενά του κατέχει την «σοφία λόγου», την «σοφία των σοφών», την «σοφίαν του κόσμου τούτου». Επιλέγει όμως να μην τη χρησιμοποιήσει. Πράγμα εύλογο: πρέπει να κατανοείς και να μπορείς να αναγνωρίσεις κάτι για να καταφέρεις να τοποθετηθείς απέναντί του κυριαρχικά, επιλέγοντας ή απορρίπτοντάς το. Μ’αυτόν τον τρόπο μπαίνει στην σωστή του θέση, ως «χρήμα», ως αντικείμενο χρήσεως, αντικείμενο που το εξουσιάζεις και όχι που εξουσιάζεσαι από αυτό.

Ο κόσμος και ο αιών τούτος δεν εκπροσωπούνται ως πειρασμοί μόνο από τα σαφή και χοντρά: την σάρκα, το χρήμα, την αδικία. Ανάλογα με τον χώρο ο πειρασμός του αιώνος τούτου, το πνεύμα του κόσμου, κρύβεται και πίσω από κοινώς αναγνωρισμένα ως «ευγενή» στοιχεία. Όπως το προκείμενο. Όπου ελλοχεύει η έπαρση της υποτιθέμενης αυτάρκειας, εκεί ο κίνδυνος είναι μεγάλος. Στην υπερηφάνεια δεν αναπαύεται ο Θεός- «Ο καυχώμενος εν Κυρίω καυχάσθω».

Η σχετική θέση δεν παραδίνεται ως εντολή. Παρατίθεται ως προσωπική σημείωση, ως μεθοδολογική επεξήγηση. Κάτι που δίνει ακόμα μεγαλύτερο βάθος στο «μη συσχηματίζεσθαι τω αιώνι τουτωνί».

Το «ευαγγελίζεσθαι» έχει ένα περιεχόμενο: τον «σταυρό του Χριστού». Η σωστική του ισχύς και σημασία δεν στέκεται στις ανθρώπινες κοσμικές διακρίσεις: δεν αφορά του σοφούς, τους ευγενείς, τους ισχυρούς, αλλά όλους. Ένα ευαγγέλιο δομημένο με σκοπό την ανάδειξή του βάσει των κανόνων της τρέχουσας σοφίας θα έχανε σε σημασία, αφ’ενός γιατί θ’ απευθυνόταν σε λίγους, αφ’ετέρου γιατί θα ήταν άλλος ένας λόγος αυτής της κατηγορίας. Γι’αυτό και η τέτοια επιδεικτική «σοφία» αποφεύγεται: «ίνα μη κενωθή ο σταυρός του Χριστού». Το ευαγγελιζόμενο δεν ανήκει σ’αυτήν την κατηγορία, είναι alliud. Και η κλήση είναι πέρα και πάνω από τέτοια λεκτικά σχήματα «σοφίας» που εξυπηρετούν μόνο εσωτερικούς προσπαθείς σκοπούς εντυπωσιασμού με ορίζοντα αναφοράς τους υπόλοιπους για να τους επιβληθούμε και με αναδεικνυόμενο υποκείμενο το δήθεν «σοφό» και «συνετό»: Εγώ.

Η αντιδιαστολή γίνεται προς την «σοφία από Θεού», η οποία δεν προσκτάται ως αυτοεπιβεβαιωτικό κτήμα: είναι ο Χριστός «ος εγενήθη ημίν σοφία από Θεού…». Από την μια πλευρά Εγώ, ο κόσμος, ο αιών τούτος. Από την άλλη εμείς με τον Χριστό.

Σε έναν κόσμο που έχει θεμελιωθεί πάνω στην υπαρξιακή επιβεβαίωση διά της νοητικής λειτουργίας, που ξεχειλίζει απο αυτοπεποίθηση αναδεικνύοντας εαυτόν σε μέτρο πάντων, σε έναν κόσμο αφόρητα γραμμικό κι επίπεδο, που το κόμπλεξ της αναγνώρισης είναι τόσο μεγάλο που μας καθιστά δεσμίους της, η ασκητική και λειτουργική αποταγή των κυριαρχικών του σχημάτων συνιστά πανηγυρική πράξη ελευθερίας και κατεξουσίασής τους.

Σχολιάστε

Ανίκανα και μισοζαλισμένος… (Οροφέρνης)

Aυτός που εις το τετράδραχμον επάνω
μοιάζει σαν να χαμογελά το πρόσωπό του,
το έμορφο, λεπτό του πρόσωπο,
αυτός είν’ ο Οροφέρνης Aριαράθου.

Παιδί τον έδιωξαν απ’ την Καππαδοκία,
απ’ το μεγάλο πατρικό παλάτι,
και τον εστείλανε να μεγαλώσει
στην Ιωνία, και να ξεχασθεί στους ξένους.

A εξαίσιες της Ιωνίας νύχτες
που άφοβα, κ’ ελληνικά όλως διόλου
εγνώρισε πλήρη την ηδονή.
Μες στην καρδιά του, πάντοτε Aσιανός·
αλλά στους τρόπους του και στην λαλιά του Έλλην,
με περουζέδες στολισμένος, ελληνοντυμένος,
το σώμα του με μύρον ιασεμιού ευωδιασμένο,
κι απ’ τους ωραίους της Ιωνίας νέους,
ο πιο ωραίος αυτός, ο πιο ιδανικός.

Κατόπι σαν οι Σύροι στην Καππαδοκία
μπήκαν, και τον εκάμαν βασιλέα,
στην βασιλεία χύθηκεν επάνω
για να χαρεί με νέον τρόπο κάθε μέρα,
για να μαζεύει αρπαχτικά χρυσό κι ασήμι,
και για να ευφραίνεται, και να κομπάζει,
βλέποντας πλούτη στοιβαγμένα να γυαλίζουν.
Όσο για μέριμνα του τόπου, για διοίκησι —
ούτ’ ήξερε τι γένονταν τριγύρω του.

Οι Καππαδόκες γρήγορα τον βγάλαν·
και στην Συρία ξέπεσε, μες στο παλάτι
του Δημητρίου να διασκεδάζει και να οκνεύει.

Μια μέρα ωστόσο την πολλήν αργία του
συλλογισμοί ασυνείθιστοι διεκόψαν·
θυμήθηκε που απ’ την μητέρα του Aντιοχίδα,
κι απ’ την παληάν εκείνη Στρατονίκη,
κι αυτός βαστούσε απ’ την κορώνα της Συρίας,
και Σελευκίδης ήτανε σχεδόν.
Για λίγο βγήκε απ’ την λαγνεία κι απ’ την μέθη,
κι ανίκανα, και μισοζαλισμένος
κάτι εζήτησε να ραδιουργήσει,
κάτι να κάμει, κάτι να σχεδιάσει,
κι απέτυχεν οικτρά κι εξουδενώθη.

Το τέλος του κάπου θα γράφηκε κ’ εχάθη·
ή ίσως η ιστορία να το πέρασε,
και, με το δίκιο της, τέτοιο ασήμαντο
πράγμα δεν καταδέχθηκε να το σημειώσει.

Aυτός που εις το τετράδραχμον επάνω
μια χάρι αφήκε απ’ τα ωραία του νειάτα,
απ’ την ποιητική εμορφιά του ένα φως,
μια μνήμη αισθητική αγοριού της Ιωνίας,
αυτός είν’ ο Οροφέρνης Aριαράθου.

Κ.Π.Καβάφης

Σχολιάστε

Απιστία (Κ.Π.Καβάφης)


        Πολλά άρα Ομήρου επαινούντες, αλλά τούτο
        ουκ επαινεσόμεθα …. ουδέ Aισχύλου, όταν φη η
        Θέτις τον Aπόλλω εν τοις αυτής γάμοις άδοντα
                        «ενδατείσθαι τας εάς ευπαιδίας,
                νόσων τ’ απείρους και μακραίωνας βίους.
                Ξύμπαντα τ’ ειπών θεοφιλείς εμάς τύχας
                παιών’ επευφήμησεν, ευθυμών εμέ.
                Καγώ το Φοίβου θείον αψευδές στόμα
                ήλπιζον είναι, μαντική βρύον τέχνη:
                Ο δ’, αυτός υμνών, ……………………….
                …………………. αυτός εστιν ο κτανών
                τον παίδα τον εμόν».
                                        Πλάτων, Πολιτείας Β΄

 

Σαν πάντρευαν την Θέτιδα με τον Πηλέα

σηκώθηκε ο Aπόλλων στο λαμπρό τραπέζι

του γάμου, και μακάρισε τους νεονύμφους

για τον βλαστό που θάβγαινε απ’ την ένωσί των.

Είπε· Ποτέ αυτόν αρρώστια δεν θαγγίξει

και θάχει μακρυνή ζωή.— Aυτά σαν είπε,

η Θέτις χάρηκε πολύ, γιατί τα λόγια

του Aπόλλωνος που γνώριζε από προφητείες

την φάνηκαν εγγύησις για το παιδί της.

Κι όταν μεγάλωνεν ο Aχιλλεύς, και ήταν

της Θεσσαλίας έπαινος η εμορφιά του,

η Θέτις του θεού τα λόγια ενθυμούνταν.

Aλλά μια μέρα ήλθαν γέροι με ειδήσεις,

κ’ είπαν τον σκοτωμό του Aχιλλέως στην Τροία.

Κ’ η Θέτις ξέσχιζε τα πορφυρά της ρούχα,

κ’ έβγαζεν από πάνω της και ξεπετούσε

στο χώμα τα βραχιόλια και τα δαχτυλίδια.

Και μες στον οδυρμό της τα παληά θυμήθη·

και ρώτησε τι έκαμνε ο σοφός Aπόλλων,

πού γύριζεν ο ποιητής που στα τραπέζια

έξοχα ομιλεί, πού γύριζε ο προφήτης

όταν τον υιό της σκότωναν στα πρώτα νειάτα.

Κ’ οι γέροι την απήντησαν πως ο Aπόλλων

αυτός ο ίδιος εκατέβηκε στην Τροία,

και με τους Τρώας σκότωσε τον Aχιλλέα.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

1 σχόλιο

Ο ρόλος (ΙΙΙ)

Υμείς εστέ το άλας της γης

και πάλι:

Υμείς εστέ το φως του κόσμου (Ματθ. 5,13-14).

Φως και αλάτι.

Όπως έλεγε ο Γέροντας: «Αν καταλαβαίναμε την κάθε στιγμή, πόσο υπεύθυνοι είμαστε, εμείς, για όλους γύρω μας και για όλο τον κόσμο, δεν θα ζούσαμε έτσι.»

Εμείς, υπεύθυνοι για την αμαρτία, για το στενόχωρο παραστράτημα, για την κάθε ασχήμια. Εμείς, ως ανατροπείς, πρόσφορα στον Θεό υπέρ πάντων.

Ο κατακλυσμός που αναβαλλόταν για τους λίγους, έως ενός. Ο Κύριος που προσφέρθηκε και προσφερόταν για όλους- «υπέρ αυτών εγώ αγιάζω εμαυτόν» (Ιω. 17,19).

Ναι, αν το καταλαβαίναμε δεν θα ζούσαμε έτσι. Όποιος και όταν καταλάβει έχει χρέος. Εμείς το κατά δύναμιν και την προσευχή, ο Θεός κάνει πάντα την δουλειά.

Να μην μεγαλαυχούμε, όντως. Οι Άγιοι και οι Πατέρες μας αναλαμβάνουν την ασθένεια και μικρότητα. Αλλά όλοι μας χρωστάμε.

Σχολιάστε

Ο ρόλος (ΙΙ)

«Είναι νύχτα-

κι αλίμονό μου, πρέπει να είμαι φως.»

Φρ. Νίτσε, Το Νυχτερινό Τραγούδι (Τάδε Έφη Ζαρατούστρα)

Σχολιάστε

Ο ρόλος

«…
Και νά’σαι όπως γεννήθηκες:
Το κέντρο του κόσμου»!

Οδ. Ελύτης, Η συναυλία των γυάκινθων ΧΙV (Προσανατολισμοί)

Σχολιάστε