Είμαστε εδώ…. Εμείς δεν φεύγουμε. Ούτε ξεχνάμε.

Σχολιάστε

Προς Χριστόν

Τίς η τυρρανίς; ‘ηλθον εις βίον, καλώς.

Τί δε στροβούμαι ταις βίου τρικυμίαις;

Ερώ λόγον, θρασύν μεν, αλλ’όμως ερώ:

Ει μη σος είην, ηδίκημαι Χριστέ μου.

Γεννώμεθ’, εκλυόμεθ’, εκπληρούμεθα,

υπνώ, καθεύδω, γρηγορώ, πορεύομαι,

νοσούμεν, ευεκτούμεν, ηδοναί, πόνοι.

Ωρών μετασχείν ηλίου, τούτων ά γης,

θανείν, σαπήναι σάρκα. Ταύτα και βοτών,

ά δύσκλεα μεν, αλλ’όμως ανεύθυνα.

Τί ουν εμοί το πλείον; ουδέν, ή Θεός.

Ει μη σος είην, ηδίκημαι Χριστέ μου.

Αγ. Γρηγορίου Θεολόγου

Ποιήματα, ΟΔ’

Προς τί η τυραννία; ήρθα στη ζωή, καλώς.

Γιατί χτυπιέμαι από τις τρικυμίες της ζωής;

Θα πω έναν λόγο, θρασύ μεν, αλλά θα τον πω:

Αν δεν ήμουν δικός Σου, θά’μουν, Χριστέ μου, αδικημένος.

Γεννιόμαστε, λιώνουμε, ολοκληρωνόμαστε,

νυστάζω, κοιμάμαι, αγρυπνώ, περπατώ,

αρρωσταίνουμε, είμαστε υγιείς, απολαύσεις, πόνοι.

Να ζεις τους κύκλους του ήλιου, όσους είναι της γης,

να πεθάνεις, να σαπίσει η σάρκα σου. Αυτά περνάν και τα ζώα,

που είναι μεν άτιμα, αλλ’όμως ανεύθυνα.

Τί είμαι εγώ λοιπόν παραπάνω; Τίποτα, εκτός απ’τον Θεό.

Αν δεν ήμουν δικός Σου, θά’μουν, Χριστέ μου, αδικημένος.

Σχολιάστε

Εάν δεν υπήρ­χε το πλήθος των τοκιστών, δεν θα υπήρχε το πλή­θος των πεινασμένων

«Εάν δεν υπήρ­χε το πλήθος των τοκιστών, δεν θα υπήρχε το πλή­θος των πεινασμένων.

Διάλυσε την συμμορία σου, και όλοι θα αποκτήσουμε την αυτάρκεια. Ολοι κατηγορούν τους τοκιστές, και δεν θεραπεύεται το κακό α­πό τον νόμο, τους προφήτες και τους Ευαγγελιστές. Οπως λοιπόν λέγει ο θεσπέσιος Αμώς: «ακούσατε, σεις που συντρίβετε το πρωΐ τον πτωχό και καταδυ­ναστεύετε τους πτωχούς επάνω στην γη, εσείς που λέγετε πότε θα περάσει ο μήνας, και να κάνουμε νέα συναλλαγή» (Αμώς 8, 4 εξ). Διότι ούτε οι πατέ­ρες τόσον χαίρονται όταν γεννώνται τα παιδιά τους, όσον χαίρονται οι τοκιστές όταν συμπληρώ­νονται οι μήνες…»

(Αγίου Γρηγορίου Νύσσης, Κατά των τοκιζόντων, από: Alopsis)

Γιόρταζε η μνήμη του Αγίου χθες κι είχε πολλά να πει για κάθε ενδιαφερόμενο.

Έπεσα επάνω σ’αυτό το κομματάκι. Στοιχειωδώς αν λειτουργούσαμε ως χριστιανοί κι αν όντως είχαμε φτιάξει χριστιανικές κοινωνίες, τα πράγματα δε θά’ταν έτσι ζοφερά.

Από πού κι ως πού θεμέλιο των κοινωνιών μας είναι τάχα η πίστη; Ποιά πίστη; Η τραβηγμένη απ’τα μαλλιά κι ερμηνευμένη κατά το δοκούν για να μπορούμε να ζούμε ανεξέλεγκτα;

Γιατί να σωθεί και με ποιά βοήθεια ποιά τράπεζα και ποιό πιστωτικό (δανειστικό) ίδρυμα; Για να συνεχίσει την αδικία και την σύνθλιψη του κάθε ανθρώπου που βρίσκεται σε ανάγκη;

Έχει μεγάλο ενδιαφέρον ολόκληρο το κείμενο, την ανάγνωση του οποίου συνιστώ ανεπιφύλακτα. Μερικά πράγματα δεν αλλάζουν, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Γιατί η ανθρώπινη φύση παραμένει η ίδια στον χρόνο, τα ίδια πάθη την διεκδικούν, τους ίδιους πολέμους έχει.

Ας έχουμε την ευχή του Αγίου, του «Πατέρα Πατέρων». Για τον οποίο εγράφη ότι ήταν «μη εκ του τόπου σεμνυνόμενος, αλλά τον τόπον σεμνύνων εφ’ εαυτού».

1 σχόλιο

Σοφία Σειράχ, κεφ. 2

1 ΤΕΚΝΟΝ, εἰ προσέρχῃ δουλεύειν Κυρίῳ Θεῷ, ἑτοίμασον τὴν ψυχήν σου εἰς πειρασμόν·2 εὔθυνον τὴν καρδίαν σου καὶ καρτέρησον καὶ μὴ σπεύσῃς ἐν καιρῷ ἐπαγωγῆς·3 κολλήθητι αὐτῷ καὶ μὴ ἀποστῇς, ἵνα αὐξηθῇς ἐπ᾿ ἐσχάτων σου.

4 πᾶν ὃ ἐὰν ἐπαχθῇ σοι, δέξαι καὶ ἐν ἀλλάγμασι ταπεινώσεώς σου μακροθύμησον·

5 ὅτι ἐν πυρὶ δοκιμάζεται χρυσὸς καὶ ἄνθρωποι δεκτοὶ ἐν καμίνῳ ταπεινώσεως.

6 πίστευσον αὐτῷ, καὶ ἀντιλήψεταί σου· εὔθυνον τὰς ὁδούς σου καὶ ἔλπισον ἐπ᾿ αὐτόν.

7 οἱ φοβούμενοι τὸν Κύριον ἀναμείνατε τὸ ἔλεος αὐτοῦ καὶ μὴ ἐκκλίνητε, ἵνα μὴ πέσητε.

8 οἱ φοβούμενοι Κύριον πιστεύσατε αὐτῷ, καὶ οὐ μὴ πταίσῃ ὁ μισθὸς ὑμῶν.

9 οἱ φοβούμενοι Κύριον ἐλπίσατε εἰς ἀγαθὰ καὶ εἰς εὐφροσύνην αἰῶνος καὶ ἐλέους.

10 ἐμβλέψατε εἰς ἀρχαίας γενεὰς καὶ ἴδετε· τίς ἐνεπίστευσε Κυρίῳ καὶ κατῃσχύνθη; ἢ τίς ἐνέμεινε τῷ φόβῳ αὐτοῦ καὶ ἐγκατελείφθη; ἢ τίς ἐπεκαλέσατο αὐτόν, καὶ ὑπερεῖδεν αὐτόν;

11 διότι οἰκτίρμων καὶ ἐλεήμων ὁ Κύριος καὶ ἀφίησιν ἁμαρτίας καὶ σώζει ἐν καιρῷ θλίψεως.

12 οὐαὶ καρδίαις δειλαῖς καὶ χερσὶ παρειμέναις καὶ ἁμαρτωλῷ ἐπιβαίνοντι ἐπὶ δύο τρίβους.

13 οὐαὶ καρδίᾳ παρειμένῃ, ὅτι οὐ πιστεύει· διὰ τοῦτο οὐ σκεπασθήσεται.

14 οὐαὶ ὑμῖν τοῖς ἀπολωλεκόσι τὴν ὑπομονήν· καὶ τί ποιήσετε ὅταν ἐπισκέπτηται ὁ Κύριος;

15 οἱ φοβούμενοι Κύριον οὐκ ἀπειθήσουσι ρημάτων αὐτοῦ, καὶ οἱ ἀγαπῶντες αὐτὸν συντηρήσουσι τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ.

16 οἱ φοβούμενοι κύριον ζητήσουσιν εὐδοκίαν αὐτοῦ, καὶ οἱ ἀγαπῶντες αὐτὸν ἐμπλησθήσονται τοῦ νόμου.

17 οἱ φοβούμενοι Κύριον ἑτοιμάσουσι καρδίας αὐτῶν καὶ ἐνώπιον αὐτοῦ ταπεινώσουσι τὰς ψυχὰς αὐτῶν.

18 ἐμπεσούμεθα εἰς χεῖρας Κυρίου καὶ οὐκ εἰς χεῖρας ἀνθρώπων· ὡς γὰρ ἡ μεγαλωσύνη αὐτοῦ, οὕτως καὶ τὸ ἔλεος αὐτοῦ.

(Κείμενο από myriobiblos)

(Δεν πιστεύω ότι χρειάζεται μετάφραση. μια πρόχειρη παραθέτω στην διπλανή στήλη)

1 Παιδί μου, αν προσέρχεσαι να υπηρετήσεις τον Κύριο τον Θεό, ετοίμασε την ψυχή σου για πειρασμό·2 Κάνε ευθεία την καρδιά σου και γίνε καρτερικός και μην παρασυρθείς από οποιαδήποτε παρόρμηση όταν έρθει ο πειρασμός·3 Προσκολλήσου στον Θεό και μην απομακρυνθείς, για να σε ευλογήσει στο τέλος.

4 Ό,τι σου έρθει, δέξου το κι ακόμα κι αν ταπεινωθείς, υπόμεινε με μακροθυμία·

5 Γιατί στη φωτιά δοκιμάζεται ο χρυσός και οι άνθρωποι γίνονται δεκτοί μέσα από καμίνι ταπεινώσεως.

6 Εμπιστεύσου στον Θεό και θα σε στηρίξει· κάνε ευθείς τους τρόπους σου και έλπιζε σ’ Αυτόν.

7 Όσοι σέβεστε και φοβείστε τον Κύριο αναμείνατε το έλεός Του και μην παρεκκλίνετε, για να μην πέσετε·

8 Οι φοβούμενοι τον Κύριο εμπιστευθείτε σ’ Αυτόν και δεν θα χαθεί ο μισθός σας.

9 Οι φοβούμενοι τον Κύριο ελπίσατε σε αγαθά, αιώνια ευφροσύνη κι έλεος.

10 Παρατηρείστε στις αρχαίες ακόμα γενεές και δείτε: ποιος εμπιστεύθηκε τον Κύριο και διαψεύσθηκε; Ή ποιος ενέμεινε στον φόβο Του κι εγκαταλείφθηκε; Ή ποιος τον επικαλέσθηκε και ο Κύριος τον αγνόησε;

11 Γιατί είναι οικτίρμων και ελεήμων ο κύριος και συγχωρεί αμαρτίες και σώζει στον καιρό της θλίψεως.

12 Αλίμονο στις δειλές καρδιές και στα παραλυμένα χέρια και στον αμαρτωλό που περπατάει σε δύο δρόμους (μη μένοντας αποκλειστικά στον δρόμο του Θεού).

13 Αλίμονο στην παραλυμένη καρδιά, γιατί δεν πιστεύει· γι’αυτό και δεν θα σκεπασθεί.

14 Αλίμονο σ’εσάς που χάσατε την υπομονή· και τι θα κάνετε όταν έρθει ο Κύριος;

15 Οι φοβούμενοι τον Κύριο δεν θ’απειθήσουν στους λόγους Του και όσοι Τον αγαπούν θα διατηρήσουν τις οδούς Του.

16 Οι φοβούμενοι τον Κύριο θα ζητήσουν την ευδοκία Του και όσοι Τον αγαπούν θα έχουν έννομη ανταμοιβή.

17 Οι φοβούμενοι τον Κύριο θα ετοιμάσουν τις καρδιές τους και θα ταπεινώσουν μπροστά Του την ψυχή τους .

18 Ας πέσουμε στα χέρια του Κυρίου, όχι σε χέρια ανθρώπων· γιατί όσο το μεγαλείο Του, τόσο και το έλεός Του.

 

Σχολιάστε

Αιδώς, Αργείοι

 

Δεν είναι απλώς άσχημη η κατάσταση. Κοινωνικά εννοώ, όχι οικονομικά. Είναι που πλέον δεν έχουμε καμμία διάθεση να κρατάμε έστω τα προσχήματα, δεν καμωνόμαστε καν ότι προσπαθούμε να φτιάξουμε το παραμικρό. Δεν ντρεπόμαστε για το χάλι. Είμαστε πλέον εντελώς αν-αιδείς.

Νομίζουμε ότι νομιμοποιούμαστε: οι όποιες λάθος πολιτικές, λάθος αποφάσεις, λάθος ως και προκλητικοί χειρισμοί σε ό,τι μας αφορά σαν να μας απελευθερώνουν. Αυτό δείχνει πόσο διαστραμμένοι είμαστε. Αυτό αποκαλύπτει την πώρωση. Στην καλύτερη περίπτωση τηρούμε επιφανειακά τα προσχήματα. Είμαστε όμως τόσο πρόθυμοι να βρούμε στην πρώτη αφορμή δικαιολογία για να μην στεκόμαστε καν στα προσχήματα αυτά.

Αναίδεια.

Άνθρωπος χωρίς Αιδώ, μη αυτοελεγχόμενος, τι καλό μπορεί να κάνει; Άνθρωπος που βλέπει το όποιο καλό και καραδοκεί αυτοεπιβεβιωτικά να εντοπίσει το όποιο κακό μόνο εκτός εαυτού και διαρκώς στον απέναντι, τι χρήσιμο κι αξιέπαινο μπορεί να παραγάγει; Κι επειδή εμείς οι ίδιοι είμαστε ο «λαός», τέτοιος λαός για τι πράγμα είναι άξιος, τι του αξίζει;

Σε όλην την Παλαιά Διαθήκη περιγράφεται οδυνηρά η ευτράπελη φύση μας. Αποδεικνύεται πώς η αιδώς και η ευσέβεια (και η πίστη) ήταν έσχατη καταφυγή, ζητήματα πολυτελείας, διαρκώντας όσο διαρκούσε η ανάγκη και η ανάμνησή της. Διαρκώς έστελνε ο Θεός ανθρώπους να προσπαθούν να ξυπνήσουν τον λαό και να τον επαναφέρουν. Η μετάνοια ήταν σωτήρια, είλκυε τον κύριο να παρέμβει υπέρ μας. Η πώρωση που δεν αυτοκατανοείται ως τέτοια και δεν θέλει την επιστροφή και την διόρθωση ελέγχεται. Ποια τύχη μας αναλογεί εμάς αλήθεια;

Εδώ και χρόνια έχουμε προσαρμόσει δυστυχώς τα πάντα, και την πίστη μας ακόμα, σε σχήματα βολικά και άνετα. Παντού, ακόμα και από επίσημα χείλη, αποφεύγεται οποιαδήποτε αναφορά σε συνέπειες. Δεν είναι δελεαστική η πιθανότητα τιμωρίας. Δεν θέλουμε νάκούμε ότι μπορεί να μην κάνουμε κάτι σωστά, δεν θέλουμε νάκούμε ότι αξιολογείται η ζωή μας, ότι υπάρχει Κρίση, όχι μόνο μετά αλλά τώρα, εδώ. Και τότε πώς θα καταλάβουμε και γιατί να πιεστούμε να κάνουμε αυτό που πρέπει; Τι θα μας εμποδίσει να συμπεριφερόμαστε αναίσχυντα, καταχρώμενοι κάθε δυνατότητας ελευθερίας, σαν να είναι δικαίωμα η ασχημοσύνη και η αναίδεια; Ταυτίσαμε την πίστη μας με κάποια ηθική, αλλά η πίστη μας δεν είναι σύστημα ανθρώπινων κανόνων. Αυτό εύκολα παραμερίζεται. Έχουμε πλέον εν πολλοίς μια πίστη βολική και άνετη, ξεδοντιασμένη, απέναντι στην οποία εύκολα διάγουμε, είτε βαυκαλιζόμενοι ότι κάνουμε τα σωστά (με τόσο χαμηλά τον πήχυ), είτε προσπερνώντας ακόμα και τα βασικά αυτού του λειψού σχήματος, κρατώντας τοποθετήσεις ευρείας κατανάλωσης και υποκαθιστώντας τις Γραφές και τους Πατέρες με το τι βολικά δεχόμαστε γι να μας αναπαύει.

Βλέπει κανείς μας στον εαυτό του αμαρτία; Σηκώνει αυτός που το καταλαβαίνει το κοινό βάρος όσο μπορεί; Καταλαβαίνουμε ότι εμείς κατ’ιδίαν είμαστε πνευματικά υπεύθυνοι για το σημερινό χάλι;

Συγγνώμη, αλλά σε γενικά και απρόσωπα σχήματα όπως ο «λαός», το «έθνος» ή η «πατρίδα» τώρα δεν τρέφω καμμία απολύτως ελπίδα. Ελπίζω σε όσους, μοναστές και μιγάδες, θυσιάζουν εαυτούς, αυτοπροσφερόμενοι ως ιλασμός υπέρ των υπολοίπων ημών, των χοντρόπετσων και αναιδών. Ελπίζω στις προσευχές και τα δάκρυα όσων καταλαβαίνουν. Και ελπίζω και πιστεύω ότι ο καλός Θεός που ζητούσε έστω και μια χούφτα δικαίους για να γλυτώσει τον κόσμο θα δεχτεί και τώρα για χάρη τους να μας βοηθήσει.

Αν και δεν το αξίζουμε, οι υπόλοιποι, καθόλου.

Σχολιάστε

«Ουκ εν σοφία λόγου»

Πώς φτάνει κανείς να επιλέγει να μην κάνει χρήση των όποιων ισχυρών όπλων διαθέτει;

Η θεματική πρόταση είναι τόσο έντονη που φτάνει να λέει και περισσότερα από το κείμενο που την αναλύει: «… ευαγγελίζεσθαι, ουκ εν σοφία λόγου, ίνα μη κενωθή ο σταυρός του Χριστού» (Α’ Κορινθ. 1,17 επ.).

Ο λόγος του Θεού δεν έρχεται μέσα από εξεζητημένες φιλοσοφικές θεωρήσεις. Δεν επιδιώκεται η τρέχουσα ιδεολογική υπερίσχυση ώστε να χρησιμοποιηθεί αυτή ως επιχείρημα. Δεν είναι λόγος επιχειρημάτων. Ούτε λόγος συντεταγμένης σοφίας.

Ο Παύλος, ο οποίος εξελέγη «ευαγγελίζεσθαι», όπως προκύπτει και από τα κείμενά του κατέχει την «σοφία λόγου», την «σοφία των σοφών», την «σοφίαν του κόσμου τούτου». Επιλέγει όμως να μην τη χρησιμοποιήσει. Πράγμα εύλογο: πρέπει να κατανοείς και να μπορείς να αναγνωρίσεις κάτι για να καταφέρεις να τοποθετηθείς απέναντί του κυριαρχικά, επιλέγοντας ή απορρίπτοντάς το. Μ’αυτόν τον τρόπο μπαίνει στην σωστή του θέση, ως «χρήμα», ως αντικείμενο χρήσεως, αντικείμενο που το εξουσιάζεις και όχι που εξουσιάζεσαι από αυτό.

Ο κόσμος και ο αιών τούτος δεν εκπροσωπούνται ως πειρασμοί μόνο από τα σαφή και χοντρά: την σάρκα, το χρήμα, την αδικία. Ανάλογα με τον χώρο ο πειρασμός του αιώνος τούτου, το πνεύμα του κόσμου, κρύβεται και πίσω από κοινώς αναγνωρισμένα ως «ευγενή» στοιχεία. Όπως το προκείμενο. Όπου ελλοχεύει η έπαρση της υποτιθέμενης αυτάρκειας, εκεί ο κίνδυνος είναι μεγάλος. Στην υπερηφάνεια δεν αναπαύεται ο Θεός- «Ο καυχώμενος εν Κυρίω καυχάσθω».

Η σχετική θέση δεν παραδίνεται ως εντολή. Παρατίθεται ως προσωπική σημείωση, ως μεθοδολογική επεξήγηση. Κάτι που δίνει ακόμα μεγαλύτερο βάθος στο «μη συσχηματίζεσθαι τω αιώνι τουτωνί».

Το «ευαγγελίζεσθαι» έχει ένα περιεχόμενο: τον «σταυρό του Χριστού». Η σωστική του ισχύς και σημασία δεν στέκεται στις ανθρώπινες κοσμικές διακρίσεις: δεν αφορά του σοφούς, τους ευγενείς, τους ισχυρούς, αλλά όλους. Ένα ευαγγέλιο δομημένο με σκοπό την ανάδειξή του βάσει των κανόνων της τρέχουσας σοφίας θα έχανε σε σημασία, αφ’ενός γιατί θ’ απευθυνόταν σε λίγους, αφ’ετέρου γιατί θα ήταν άλλος ένας λόγος αυτής της κατηγορίας. Γι’αυτό και η τέτοια επιδεικτική «σοφία» αποφεύγεται: «ίνα μη κενωθή ο σταυρός του Χριστού». Το ευαγγελιζόμενο δεν ανήκει σ’αυτήν την κατηγορία, είναι alliud. Και η κλήση είναι πέρα και πάνω από τέτοια λεκτικά σχήματα «σοφίας» που εξυπηρετούν μόνο εσωτερικούς προσπαθείς σκοπούς εντυπωσιασμού με ορίζοντα αναφοράς τους υπόλοιπους για να τους επιβληθούμε και με αναδεικνυόμενο υποκείμενο το δήθεν «σοφό» και «συνετό»: Εγώ.

Η αντιδιαστολή γίνεται προς την «σοφία από Θεού», η οποία δεν προσκτάται ως αυτοεπιβεβαιωτικό κτήμα: είναι ο Χριστός «ος εγενήθη ημίν σοφία από Θεού…». Από την μια πλευρά Εγώ, ο κόσμος, ο αιών τούτος. Από την άλλη εμείς με τον Χριστό.

Σε έναν κόσμο που έχει θεμελιωθεί πάνω στην υπαρξιακή επιβεβαίωση διά της νοητικής λειτουργίας, που ξεχειλίζει απο αυτοπεποίθηση αναδεικνύοντας εαυτόν σε μέτρο πάντων, σε έναν κόσμο αφόρητα γραμμικό κι επίπεδο, που το κόμπλεξ της αναγνώρισης είναι τόσο μεγάλο που μας καθιστά δεσμίους της, η ασκητική και λειτουργική αποταγή των κυριαρχικών του σχημάτων συνιστά πανηγυρική πράξη ελευθερίας και κατεξουσίασής τους.

Σχολιάστε

Αυτονόητο… Μονόδρομος!

Έχει δυστυχώς επικρατήσει σε ευρείς κύκλους και σε πολλούς καλοπροαίρετους ακόμα ανθρώπους αυτός ο δήθεν διαφωτιστικός σκοταδισμός. Η απόλυτη, φυσιοκρατική κι εμπειρική αιτιότητα. Η εμπιστοσύνη στις ανθρώπινες δυνάμεις- και μόνο. Ο «θάνατος του Θεού». Η οπισθοδρομικότητα της πίστης. Η πίστη ως ψυχολόγημα. Η Εκκλησία ως Μεσαίωνας (οι Σταυροφορίες, η αποικιακή εξάπλωση και η Ιερά Εξέταση, όλα μαζί εδώ, στην Ελλάδα!). Η δημιουργία που προτιμάμε να εξηγείται από τον Δαρβίνο και την εξέλιξη, παρά από τον Θεό- η Εξέλιξη αποτελεί παρατήρηση, αλλά όχι γνώση για την αρχή, εντούτοις διδάσκεται μόνο αυτή στα σχολεία στην Αμερική, ως «Επιστήμη»! Η δημιουργία του κόσμου που οφείλεται σε κάποια Μεγάλη Έκρηξη της κοσμικής σούπας που βρέθηκε σε κατάλληλες προς τούτο συνθήκες, αλλά όχι στον Θεό, λες και υπάρχει κάποια βιντεοταινία ως πειστήριο ή η Σούπα είναι τόσο πειστική ώστε να αποστομώνεται ντροπιασμένος ο κάθε φουκαράς και αδαής πιστός…

Τί είδαν ο Γεργεσηνοί από τον Θεό; Την θεραπεία του δύστυχου, που τον απέδωσε ο Κύριος «ιματισμένον και σωφρονούντα». Και του ζήτησε -όλη η πόλη!- αμέσως να εξέλθει των ορίων αυτής. Χωρίς ένα καν ευχαριστώ. Τί είδαν οι Εβραίοι στην έρημο; Την θάλασσα ν’ανοίγει, τον ουρανό να βρέχει τροφή, την πέτρα ν’αναβλύζει νερό και πύρινο στύλο να τους οδηγεί.  Και είπαν να ζήσουν σαν να μην υπήρξαν ποτέ όλα αυτά.

Ο Βολταίρος, όταν έγινε ένας ισοπεδωτικός σεισμός στη Λισσαβόνα με δεκάδες χιλιάδες νεκρούς, έγραψε ένα κείμενο με το οποίο ….. τον αποκήρυξε!!! Γιατί, λέει, αντιστρατευόταν τις δυνάμεις του ανθρώπινου πνεύματος! Η σύγχρονη τάση είναι να προσφέρεται ως αυτονόητη η γραφικότητα της πίστης, που παραμένει σεβαστή ως ψυχολόγημα, αλλά όχι εκτιμητέα. Ό,τι αναγνωρίζουμε απέχει πόρρω από τέτοια οπισθοδρομικά. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Σχολιάστε

Εκτός εποχής…

Νεύρα, πολλά νεύρα. Θυμός, έναντι όλων. Ένταση χωρίς λόγο. Η κατάσταση ήδη προβληματική. Αν προσπαθήσει κανείς ν’ανοιχτεί στο μέλλον για να ανασάνει από αισιοδοξία, τα πράγματα γίνονται χειρότερα. Το μέλλον δυσοίωνο. Το τί γίνεται κανείς δεν το ξέρει.

Διάβαζα ότι κατά τους πατέρες υπάρχει και ο από μπροστά πειρασμός: αυτός που αφορά το μέλλον και μας φορτώνει με ανησυχία και ανασφάλεια.

Κοινός τόπος σοφίας: ‘Έτι συνμνημόνευε, ότι μόνον ζη έκαστος τούτο το παρόν το ακαριαίον. Τα δ’άλλα, ή ήδη βεβίωται ή εν αδήλω». Ο Κύριος μας λέει να μην μεριμνάμε για το αύριο- «αρκετόν τη ημέρα η κακία αυτής».

Ναι, η θέση αυτή δεν συμβαδίζει με την γραμμική μας λογική. Δεν έχει θέση σε μια φιλοσοφία, στην οποία ο όρος «μεταφυσική» αντικαταστάθηκε ως παρωχημένος- για το ίδιο αντικείμενο! Αλλά και πάλι, ξανά και ξανά, υπάρχει κεντρική παραίνεση, να μην συσχηματιζόμαστε με τον αιώνα αυτόν. Ο αιών αυτός είναι πάντα παρών, και πάντα προς αποφυγήν.

Μπροστά σε ό,τι προοιωνίζεται μαύρο: προσευχή. Για όλους και για όλα, προσευχή. Για την κατάσταση που υφιστάμεθα και για ό,τι φοβόμαστε ή βλέπουμε να έρχεται, προσευχή. Μακάρι ο Κύριος που ορίζει τα πάντα να κάνει έλεος και να λυπηθεί, για όσους -λίγους- δικαίους όλους μας. Γιατί «ημάρτομεν, ηνομήσαμεν, ηδικήσαμεν», αλλά δεν λέμε να το καταλάβουμε. Η Γοργοϋπήκοος (ο κανόνας της στο δεξί sidebar) ας βάλει το χέρι Της να μας γλυτώσει από τα χειρότερα.

Ας κάνουμε το ανθρώπινο- ό,τι μας αναλογεί και περνάει από το χέρι μας. Για το «εν αδήλω» μελλούμενο ας βάλει ο Θεός το χέρι Του.

Σχολιάστε

Coo

Οι δρόμοι την νύχτα- μια άσημη νύχτα, καθημερινή- ώρα χωρίς τίποτα ιδιαίτερο- η πιο μικρή απ’τις μικρές ώρες- δροσιά που αλλάζει με το μέρος, ζεστή επένδυση στο δέρμα εμπεδωμένη ωστε να αμφισβητείται- ο αέρας πάνω στη μηχανή παίρνει τα μαλλιά μου- αλλά όχι τη βλοσυρότητα στην έκφραση- το στοίχημα της ολιγάρκειας που αναβάλλεται διαρκώς- η ολιγάρκεια του ηδονιστή- ολιγάρκεια και προσκόλληση στο απτό δύσκολα συμβαδίζουν- σιωπή- ας μη μιλάει κανένας- ας βρει τον χώρο η καρδιά ν’ανοίξει λίγο- σαν απ’την κούραση να βρει ένα διάλειμμα- και να σηκώσει λίγο το μίσχο της ξανά, να στεριώσει το κεφάλι και ν’άνοίξει τα πέταλα- κατάπαυση- μαθαίνουμε πώς να τρέχουμε- αλλά αν η ταχύτητα είναι ιδανικό και προσόν- πώς θα θελήσουμε να μάθουμε να καταπαύουμε- ωραία παιδιά- ωραία μουσική- καλό ποτό- ωραίος κόσμος- «ήταν ωραία τα μάτια σου αλλά δεν ήξερες πού να κοιτάξεις»- και δεν με νοιάζει καμμία βία για κανέναν άλλον σε κανένα δράμα του πια- όχι τώρα- τουλάχιστον όχι τώρα- μόνο Εσύ που είσαι φόδρα μου- μόνο εσύ που αν πω ‘εγώ’ υπάρχεις- εσύ που υπάρχεις με φυσικότητα στο τίποτα και στο κενό μου- στην άδεια νύχτα και στους δρόμους της δροσιάς- πριν και μετά την νύχτα- με και χωρίς βροχή- αδιάφορο:- μόνο εσύ.

«Πού είσαι, φωνάζω, και η θάλασσα, τα βουνά, τα δέντρα δεν υπάρχουν».

Σχολιάστε

Σιωπή

Σχολιάστε

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.